"Whatever turns you on, whatever gets you off"

Τις τελευταίες είκοσι μέρες, 28 bloggers συζήτησαν, σχολίασαν, ξανάκουσαν, επέκριναν, διαφώνησαν, πιάστηκαν στα χέρια, προπαγάνδισαν, επηρέασαν, συμφώνησαν, παθιάστηκαν και ψήφισαν τους αγαπημένους τους δίσκους για το 2007. Τελικά, κατέληξαν στα παρακάτω:
Νο.30 The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the dark horseΝο.29 Kanye West - GraduationΝο.27 Nick Cave & Warren Ellis - The assassination of Jesse JamesΝο.27 UNKLE - War storiesNo.25 65daysofstatic - The destruction of small ideasΝο.25 Α place to bury strangers - Α place to bury strangersΝο.24 The Callas - D.I.Y. or dieΝο.22 Bjork - VoltaΝο.22 Βeirut - The flying club cupNo.21 LCD soundsystem - Sound of silver
Νο.20 Yeasayer - All hour cymbalsΝο.19 John Maus - Love is realΝο.18 Roisin Murphy - OverpoweredΝο.17 iLiKETRAiNS - Elegies to lessons learntNo.16 Richard Hawley - Lady’s bridgeΝο.15 Sunset rubdown - Random spirit loverΝο.14 Εfterklang - ParadesΝο.13 The good, the bad & the queen - The good, the bad & the queenΝο.12 Siouxsie - MantarayΝο.11 Τhe Klaxons - Myths of the near future
Νο.10 Arcade fire - Neon BibleΝο.09 Panda bear - Person pitchNo.08 PJ Harvey - White chalkNo.07 Of Montreal - Hissing fauna, are you the destroyer?No.06 Jens Lekman - Night falls over KortedalaNo.05 Battles - MirroredNo.04 Burial - UntrueNo.03 Feist - ReminderNo.02 Radiohead - In rainbowsNo.01 The National - Boxer



"I follow (you) to the edge of the earth and fall off"

1. Radiohead - In rainbows
"It’s as brazen, bold and brilliant as anything it’s done thus far. A clear sign that Radiohead will continue to reinvent themselves and drop more jaws along the way. A masterpiece."

2. Spoon - Ga ga ga ga ga
3. Sunset rubdown - Random spirit lover
4. Efterklang - Parades
5. 65daysofstatic - The destruction of small ideas
6. The National - Boxer
7. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the dark horse
8. Frog eyes - Tears of the Valedictorian
9. Oxbow - The narcotic story
10. Closer - Closer
11. Arcade Fire - Neon Bible
12. Jens Lekman - Night falls over Kortedala
13. Of Montreal - Hissing fauna, are you the destroyer?
14. Panda bear - Person pitch
15. Animal collective - Strawberry jam
16. Air formation - Daylight storms
17. Okkervil River - The stage names
18. Menomena - Friend & foe
19. Blonde Redhead - 23
20. Dälek - Abandoned language



"Winter gets cold in ways you always forget"

2. Spoon - Ga ga ga ga ga

Θεσπέσιος κιθαριστικός δίσκος με υπέροχα αποσπασματικούς στίχους και την πανέμορφη φωνή του Britt Daniel (άλλοτε συναισθηματική, άλλοτε απότομη), με το πιάνο, το ντέφι, το μπάσο, τα παλαμάκια και σε μερικά σημεία τη δειλή εμφάνιση του τσέλου, των πνευστών και της ακουστικής κιθάρας να συνεισφέρουν ρυθμικά, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι αφοπλιστικά γοητευτικό και να μας χαρίζει ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις. Η παραγωγή δίνει έμφαση στη λεπτομέρεια αποκαλύπτοντας τη δημιουργικότητα και τις πλούσιες ιδέες τους, ενώ απουσιάζει οτιδήποτε περιττό στις ενορχηστρώσεις του Ga ga ga ga ga. Η μικρή του διάρκεια (36 λεπτά) ενδείκνυται για επανειλημμένες ακροάσεις!

Spoon - You got yr. cherry bomb

Spoon - Rhthm & soul

Spoon - Black like me



"Can you live with the way they make you look unreal?"

3. Sunset rubdown - Random spirit lover


Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά! Μία σπουδαία κυκλοφορία. Μελωδίες που επεκτείνονται, μετασχηματίζονται, μεταμορφώνονται, μελωδίες που χτίζονται η μία πάνω στην άλλη χωρίς όμως να χάνεται η συνοχή, κιθαριστικός δυναμισμός, περίεργες ενορχηστρώσεις, σκόρπιες ιδέες και διάχυτη δημιουργικότητα και φυσικά, οι εξαίσιοι στίχοι και τα φωνητικά που αρκετές φορές λειτουργούν ως επιπλέον μουσικό όργανο. Συχνά, στην ερμηνεία των τραγουδιών, συμμετέχει και η Camilla Wynne Ingr προσθέτοντας επιπλέον ομορφιά. Αν όλα αυτά συνδυαστούν με τον τρόπο που αγγίζει τα πλήκτρα ο Spencer Krug, τότε είναι αυτονόητο γιατί έκλεψε, φέτος, ο συγκεκριμένος δίσκος την καρδιά μου.





"Cutting ice to snow"

4. Efterklang - Parades

Μελαγχολικά εύθραυστες συνθέσεις με πλούσιες ενορχηστρώσεις (τα έγχορδα και τα πνευστά στήνουν πανηγύρι) και ηλεκτρονικές παρεμβολές (πολύ λιγότερες σε σχέση με το "Tripper"), μελωδίες απόκοσμης, ονειρώδους ομορφιάς με τα φωνητικά των τριών χορωδιών να προσθέτουν τόνους μαγικής ατμόσφαιρας και αποστομωτικά άψογη, για ακόμα μία φορά συσκευασία. Τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν τις συγκινήσεις που χαρίζει (απλόχερα) ο νέος δίσκος ("Parades") των Δανών Efterklang. Η επένδυση (τουλάχιστον προσωπικού χρόνου) που κάθε μουσικόφιλος οφείλει να πράξει.




"These things you can't unlearn"

5. 65daysofstatic - The destruction of small ideas


Πλημμυρισμένο με περίτεχνα δομημένες συνθέσεις, κιθαριστικές εναλλαγές, σεμιναριακή χρήση των παύσεων και της σιωπής, αλλεπάλληλες ηχητικές επιθέσεις και υποχωρήσεις σε ανύποπτες στιγμές, καταιγισμός συναισθημάτων χωρίς φωνητικά, ηλεκτρονικές παρεμβολές, καταπληκτικές μελωδίες, πιάνο και samples, γοητευτικά λυσσασμένα drums, βιολιά (!), χορταστικές ευωδιές θορύβου, εκλεκτές συμμετοχές, κρυμμένες εκπλήξεις, άφθονες ποσότητες δημιουργικότητας. Το αποτέλεσμα για τρίτη φορά (μετά τα "The fall of math" και "One time for all time") απλά, αποκαλυπτικό.

65daysofstatic - A failsafe

65daysofstatic - Primer



"Everything I love gets lost in drawers"

6. The National - Boxer

Υπέροχα φωνητικά (ο τρόπος που τραγουδάει, που ψιθυρίζει, που μουρμουρίζει ο Matt Berninger είναι γλαφυρός, αποτυπώνοντας άριστα τα συναισθήματα), μελαγχολικά ρομαντικά τραγούδια με εξαίσιους στίχους, πανέμορφες μελωδίες (με το πιάνο και τις ακουστικές κιθάρες να πρωταγωνιστούν) που είναι ικανές να ραγίσουν μέχρι και βουνά, πλήθος εγχόρδων και πνευστών (αυτά δε γινόταν να απουσιάζουν. Συμπληρώνουν ιδανικά τις συνθέσεις), άριστες ενορχηστρώσεις για ακόμα μία φορά από τον Padma Newsome (συμμετέχει στους Clogs), ο Bryan Devendorf στα drums να σκορπάει ενθουσιασμό, ήχοι που χάνονται στα μονοπάτια της μαγείας, κάποιες εξάρσεις και αμέτρητες συγκινήσεις. Απαραίτητος.






"You knew to gather your life's work and shred it to pieces"

7. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the dark horse

45 λεπτά αιθέριων φωνητικών μεταξύ Jace Lasek και της συζύγου του Olga Goreas, τα οποία αγναντεύουν από ψηλά, χάρη στη μίξη και την παραγωγή του ήχου, σπουδαίων ενορχηστρώσεων, κιθαριστικών ξεσπασμάτων, αργόσχολων solo (τα οποία αν και μυρίζουν παρελθόν, έχουν φρεσκοβαφτεί με σήμερα και διατηρούνται θελκτικά), πλήθους εγχόρδων, ονειρικών pop μελωδιών, shoegaze και post rock αισθητικής, παιχνιδιάρικα πειραματικών δομών, σκοτεινής ατμόσφαιρας, αξιομνημόνευτων drums, μοναδικού δημιουργικού στίγματος, ψυχεδελικών μυρωδιών, εκλεκτών συμμετοχών, χορωδίας και πνευστών, πλήθους ιδεών (σε κάθε ακρόαση συναντάς και κάτι καινούργιο)... . Πιο απλά, θησαυρός. Οι προβολείς της προσοχής σας ας πέσουν πάνω του.




"And when am I ever going to feel the sting of your sun?"

8. Frog eyes - Tears of the Valedictorian

Κιθαριστικές μελωδίες (από τον McCloud Zicmuse) που συνοδεύουν ιδανικά τη νοσταλγικά όμορφη, αλλά ιδιαίτερη και γεμάτη εκφραστική ουσία φωνή του Carey Mercer, ο οποίος χρησιμοποιεί τους ψιθύρους, τις κραυγές, τις παύσεις, τα ουρλιαχτά, την αίσθηση του επείγοντος και της αγωνίας, το έντονο πάθος του και κάθε εναλλακτικό τρόπο δραματοποίησης για να καλλωπίσει τα τραγούδια, νευρικά πλήκτρα που εικονογραφούν ιδανικά τους παράξενους στίχους, έξοχο μπάσο από τον Michael Rak, σφυροκοπήματα και χάδια των drums από την Melanie Campell (γυναίκα του Carey, η οποία δουλεύει ως νοσοκόμα σε τμήμα νεφροπαθών), άριστη αίσθηση του χαώδους μέτρου. Λόγοι για να μυηθείτε στον παραμυθένιο (αν και όχι απαραίτητα φωτεινό) κόσμο των Frog eyes. Το "Tears of the Valedictorian" είναι αριστούργημα που επανακαθορίζει τα όρια της μουσικής δημιουργίας.



"Trouble that will trouble the world"

9. Oxbow - The narcotic story

Πιάνο και όργανο, έγχορδα (βιολί, τσέλο) και ορχηστρικά στοιχεία δίπλα σε θορυβώδεις κιθάρες, μπάσο και drums. Το ιδανικό soundtrack για τις ιστορίες του Eugene Robinson. Οι στίχοι και κυρίως, η ερμηνεία του είναι ο βασικός άξονας του δίσκου. Κραυγές, απαγγελίες, ψίθυροι, ανάσες, ουρλιαχτά βουτηγμένα στο συναίσθημα (θυμός, απόγνωση, δυσφορία). Με blues επικάλυψη, αναπάντεχα ξεσπάσματα και χαοτική συνοχή. Παρούσες και οι μελωδίες! Συνθέσεις, άλλοτε απλές, άλλοτε βασανιστικές, άλλοτε σύνθετες, άλλοτε εφιαλτικές, πάντα όμως άκρως ενδιαφέρουσες (και όχι μόνο). Θρίαμβος!



"Well Oxbow is an artistic enterprise with highly emotional, intellectual underpinnings. Fighting is a highly emotional and intellectual enterprise that may or more than likely may not have anything to do with art. Creating art is infinitely more satisfying. But I like dominating other men who deserved it as well."
Eugene Robinson



"This is the sound in your soundless empire"

10. Closer - Closer

Έξι χρόνια μετά, έρχεται η στιγμή να απολαύσουμε τη νέα κυκλοφορία του συγκροτήματος που λατρέψαμε με το "In the market", που συνεχίσαμε να αγαπάμε με το "Suddenly comes..." και παρά τη μακρόχρονη απουσία του δε σταματήσαμε να εκτιμάμε. Το "Closer" περιέχει εξαίσιες και αξιοζήλευτες μουσικές στιγμές, σε βαθμό που μετά από κάθε τραγούδι επιφωνήματα ενθουσιασμού, ευτυχίας, ικανοποίησης και αγαλλίασης αναβλύζουν σαν πίδακες. Η αλλαγή στη σύνθεσή τους (για ακόμα μία φορά. Με σημαντικότερη την αποχώρηση του Τάσου Παπαστάμου μετά την ηχογράφηση) δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι Closer διαθέτουν διαολεμένες ποσότητες ταλέντου, φαντασίας και αστείρευτης έμπνευσης.

Συνδυάζουν αριστοτεχνικά τις εκλεκτές μελωδίες και την στιχουργική αρτιότητα, την ικανότητα να ερωτοτροπούν με τα ηλεκτρονικά και να προσθέτουν νέα στοιχεία στον ήχο τους, τις εναλλαγές φωνητικών μεταξύ Βαγγέλη και Ανδρέα Παππά και τις υπέροχα παθιασμένες ερμηνείες, τη μελαγχολία με την αισιοδοξία, τις ξεχωριστές συμμετοχές (τρομπέτα από το Νίκο Μπαρδή των Διάφανων Κρίνων στο "Singles", κιθάρα του Ανδρέα Ιωάννου και φωνητικά από τη Mary των Mary and the boy στο "Honey", φωνητικά της Κατερίνας Παπαχρήστου στα "Motel", "Singles" και "Freak"), τα γοητευτικά λυσσασμένα drums (από τους Κώστα Πέρογλου, Θάνο Μιχαηλίδη, Νίκο Μανουσόπουλο, Μιχάλη Καπηλίδη), τις παραμορφώσεις, το μπάσο που διαπρέπει, το μεθυστικά και αποκαλυπτικά λυρικό βιολί του σπουδαίου μουσικού Τάσου Παπαστάμου, την ασύγκριτη δεξιοτεχνία του Γιάννη Βερβέρη να μεταμορφώνει την κάθε νότα της κιθάρας σε εκθαμβωτικό ήχο και την προσεγμένη παραγωγή (με μια μικρή ένσταση), την οποία συνυπογράφει και πάλι ο Άρης Χρήστου. 11 μήνες μετά και συνεχίζει να φεγγοβολάει στη μνήμη μου με την ίδια ένταση. Και αυτό, μόνο τυχαίο δεν είναι.

Closer - Intron

Closer - Motel

Closer - Wander

"The words that they told me can't help me at all and no one can notice that I start to fall"



"In an ocean of noise I first heard your voice"

11. Arcade Fire - Neon Bible

Μπορεί να μην είναι 'Funeral', ωστόσο η ομορφιά του είναι αδιαμφισβήτητη.



"But I swear I'll never kiss anyone who doesn’t burn me like the sun..."

12. Jens Lekman - Night falls over Kortedala

Βαθιά συναισθηματικός, υπέρμετρα ρομαντικός, γεμάτος φαντασία βουτάει στη μνήμη του και ανασύρει στιγμές από προσωπικά του γεγονότα, τη ζωή και την καθημερινότητά του στην Kortedala αποτυπώνοντάς τες άριστα και με φυσικό τρόπο στους υπέροχους στίχους του. Για ακόμα μία φορά ο Jens Lekman μας χαρίζει ηλιόλουστες, μελαγχολικά αισιόδοξες συνθέσεις και μελωδίες που καρφώνονται μονομιάς στο μυαλό, ενώ δεν απουσιάζουν οι πολύχρωμες ενορχηστρώσεις (αμέτρητα μουσικά όργανα και samples παρελαύνουν από το δίσκο), οι αναφορές του στα διάφορα μουσικά είδη και στις επιρροές του, οι εμπνευσμένες συμμετοχές από την Frida Hyvönen και την Sarah Assbring (El Perro del mar) και μία ατμόσφαιρα αγαλλίασης και ευδαιμονίας. Σε κάθε σταυροδρόμι συναντάς και μία έκπληξη, σε κάθε τραγούδι συναντάς την απόλυτη pop ομορφιά.



"We don't want these days to ever end..."

13. Of Montreal - Hissing fauna, are you the destroyer?

Όσο περισσότερο το ακούς, τόσο πιο μεγαλοφυή θα το βρίσκεις. Έμπνευση που ξεχειλίζει, νέος ήχος πιο άμεσος, αυτοβιογραφικοί, άκρως συναισθηματικοί στίχοι, φωνή που μεταμορφώνεται συνεχώς, πολύπλοκα όμορφες συνθέσεις που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς να προλάβεις να πάρεις ανάσα, κολλητικά refrain, παιχνιδιάρικες indie, χορευτικές, electro pop μελωδίες, φωτεινά synthesizer, drum machine, μπάσο γεμάτο ενέργεια, funk κιθάρες που σφύζουν από ζωντάνια. 12 singles και όμως, ο δίσκος διαθέτει απίστευτη συνοχή. Εξαιρετικός.




"Isn't there anyone else in this place..."

14. Panda bear - Person pitch

Ο Panda bear (δηλαδή Noah Lennox, μέλος των Animal collective) στήνει πρώτα το φόντο με τις επαναλαμβανόμενες μελωδίες, προσθέτει άφθονα samples και loops θολώντας τον ήχο και στο τέλος ισορροπεί άριστα πάνω σε αυτά με τις πολύχρωμες φωνητικές του ικανότητες. Ο δημιουργικός του οίστρος γίνεται αντιληπτός από τη μαεστρία με την οποία κατευθύνει τα τραγούδια μεταλλάσσοντάς τα σε πρωτότυπες μουσικές εμπειρίες. Με ακατάσχετη παιδική διάθεση και ευφορία πετυχαίνει να δημιουργήσει ότι πιο αποκαλυπτικά όμορφο θα ακούσετε φέτος. Μονολεκτικά; Κλασικό.



"From one moment to the next reading in the blogs to know what's best..."

15. Animal collective - Strawberry jam

Ηλεκτρονικά κόλπα (από παράξενα, ambient, ηχητικά στριφογυρίσματα και παραμορφωμένα φωνητικά μέχρι μπουρμπουλήθρες), επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όμορφες μελωδίες και ξεχωριστά λαμπρές ερμηνείες (υπάρχουν εδώ και αυτές), κραυγές, θόρυβοι, γοητευτική υστερία, πιάνο, τραγουδιστά επιφωνήματα (σχεδόν σε όλες τις δυνατές μορφές τους), περίτεχνη ενορχήστρωση γεμάτη εκπλήξεις και πρωτότυπες ιδέες. Είναι αδύνατον να περιγράψεις τον ήχο τους. Αναδομούν τον τρόπο που ακούγεται η pop μουσική με συνεχείς πειραματισμούς και τα καταφέρνουν περίφημα (και πάλι μετά το αριστουργηματικό "Feels"), σχεδόν εθιστικά. Μήπως τελικά το αδικώ με αυτήν τη θέση;




"I can't remember waking up..."

16. Air formation - Daylight storms

Shoegaze αισθητική και αέρινα φωνητικά, drums ποίηση, πολυεπίπεδες κιθαριστικές μελωδίες, διακριτικά πλήκτρα, ονειρική και υπνωτικά μελαγχολική ατμόσφαιρα. Και όλα αυτά σε βαθμό υπέρμετρα σαγηνευτικό. Κομψοτέχνημα.


Πηγές έμπνευσής τους; Οι Flying saucer attack (δείγμα: 'Come and close my eyes' από το ''Further'') και οι Slowdive (δείγμα: 'When the sun hits' από το ''Souvlaki").
Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας τους Matt Bartram κυκλοφορεί σύντομα προσωπικό δίσκο ('Arundel') με 8 τραγούδια.



"And the sound in the sky coming down from above. It surrounds you at times and it's whispering, oh..."

17. Okkervil River - The stage names

Το "The stage names" αιχμαλωτίζει την πραγματικότητα με τρόπο κινηματογραφικό. Συναίσθημα που ξεχειλίζει, άμεσες συνθέσεις (σε βαθμό που νιώθεις ένα χέρι να σε αγκαλιάζει στον ώμο), θεσπέσιες ενορχηστρώσεις (είναι τέτοιο το πλήθος των μουσικών οργάνων και κυρίως οι εναλλαγές τους που κάθε τραγούδι είναι μοναδικά ξεχωριστό. Σχεδόν σαν να πρόκειται για μουσική συλλογή με 9 πανέμορφα κομμάτια), έξοχοι στίχοι που μαζί με τη θαυμάσια ερμηνεία του Will Sheff αναδεικνύονται πρωταγωνιστές και παρουσία του Jim Eno (των επίσης αγαπημένων Spoon) στη μίξη. Απαραίτητο.

Άχρηστη πληροφορία: Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε και πάλι από τον William Schaff με αφορμή ένα στίχο από το "Unless it kicks". H limited edition εκδοση του δίσκου συνοδευόταν από ένα δεύτερο cd με ακουστικές εκτελέσεις.




"I took a walk with an invisible friend..."

18. Menomena - Friend and foe

"On their third album, Menomena sound like Spoon on the brink of outer space with Mercury Rev riding in their rocketship. They write collectively, using software they scripted to assemble songs from their own click-tracks and melody snippets--and then re-learn as new, full-bodied entities. The cumulative effect is often collage-like, with piano and scratchy guitar and drums (and an occasional saxophone) dropping in and out as songs clamber forward, fueled by manic creative immediacy. They know how to throw down, too, thick guitars powering "The pelican" but never overpowering the unlikely melodicism and irresistible lyricism of a fragile beauty like "Rotten hell."
Andrew Bartlett





"This beast caged in the heart of the city"

20. Dälek - Abandoned language

To "Absence" αποτέλεσε δημιουργικό σταθμό στην καριέρα των Dälek. Στο "Abandoned language" συνεχίζουν να προκαλούν τους εαυτούς και να πρωτοτυπούν κάνοντας στροφή από τον σκοτεινό θόρυβο που τους είχαμε συνηθίσει. Η δημιουργικότητα είναι και πάλι παρούσα. 11 τραγούδια, 11 hip hop (ή μήπως rap;) θρίαμβοι με πλήθος ηχητικών παρεμβολών και πειραματικών μεταμορφώσεων των συνθέσεων, έγχορδα και πνευστά, θαυμάσια φωνητικά, εμπνευσμένη παραγωγή και απόλυτα σφιχτοδεμένο αποτέλεσμα.

Χρησιμοποιώντας λόγια τους: "When you listen to it the first time, you kind of get into it for the melodic reasons, but the more you listen to it the more fucked up you realize it is."



"Everybody’s searching for a place to put their love"

Εκατοντάδες νέες μουσικές κυκλοφορίες συναγωνίστηκαν και φέτος για το ποια θα επικρατήσει και θα βρεθεί στη λίστα με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Πλήθος εξ αυτών έλαμψαν με αποτέλεσμα πολλές να μην τα καταφέρουν. Η αξιολογική σειρά δυσκόλεψε πολύ την επιλογή. Φανταστείτε ότι δευτερόλεπτα πριν την ανάρτηση της παρούσας δημοσίευσης είχαμε αλλαγές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δε θα πρέπει να παραβλέψετε τις παρακάτω κυκλοφορίες. Κάθε μία από αυτές θα μπορούσε να κερδίσει μία θέση στο βάθρο. Αλφαβητικά:

!!! - Myth takes
Ότι δεν κατάφεραν οι The Rapture στο δεύτερό τους δίσκο το πετυχαίνουν οι !!!. Με μία διαφορά. Σε εντυπωσιακότερο βαθμό από αυτό που φανταζόμασταν. Το "Heart of hearts" είναι απερίγραπτα συγκλονιστικό (όχι, πως τα υπόλοιπα υστερούν). Τα πατώματα θα τρίξουν από το χορό!

Amon Tobin - The foley room
Συναρπαστικός!

Beirut - The flying club cup
Παρ' όλο που αυτή τη φορά ο Zach Condon αναπολεί το παρελθόν στη Γαλλία (αποτυπώνεται περίφημα στο ένθετο βιβλιαράκι του δίσκου) δεν απουσιάζουν οι χορταστικές ενορχηστρώσεις τις οποίες αναλαμβάνει απόλυτα πετυχημένα ο μάστορας του είδους Owen Pallet (μαζί με την Kristin Ferebee), τα πνευστά, τα οποία στήνουν για ακόμα μία φορά πανηγύρι, οι (σύντομες) περιηγήσεις στον Βαλκανικό ήχο, οι μελωδίες του πιάνου και του ακορντεόν, ένα κάρο μουσικά όργανα, ο διάχυτος ρομαντισμός, η φαντασία του (κάθε τραγούδι και άλλος σταθμός), η μοναδικά μελαγχολική φωνή του, η οποία ξεχωρίζει από τα υπέροχα χορωδιακά φωνητικά. Συνοπτικά, σε πλημμυρίζει με αγαλλίαση και ευφορία. Χορεύουμε;

Deerhunter - Cryptograms
Εφιάλτες και όνειρα. Δύο σε ένα. Μακάρι ο συνδυασμός να μη λειτουργούσε ισορροπημένα (αν απουσίαζαν κάποια τραγούδια θα ήταν αριστούργημα).

Do make say think - You, you're a history in rust
Με κάθε νέα τους δισκογραφική δουλειά πυρπολούν τις αισθήσεις μου με post rock ευτυχία.

Eluvium - Copia
Αχνό και ονειρικό. Σαν το μοναδικό φως στο δωμάτιο να διέρχεται μέσα από τα παραθυρόφυλλα. Η ομορφότερη συντροφιά.

Gruff Rhys - Candylion
Θα ποτίσει την καρδιά σου με συναίσθημα, χάρη στα εξαίσια ακουστικά pop τραγούδια που βρίσκονται μέσα σε αυτόν και τα οποία διανθίζονται άλλοτε με έγχορδα, άλλοτε με ξυλόφωνο, άλλοτε με τα γνώριμα ηλεκτρονικά κολπάκια για τα οποία αγαπήσαμε και το συγκρότημά του, άλλοτε με διάθεση για country, jazz, folk πειραματισμούς και άλλοτε με τα διακριτικά φωνητικά της Lisa Gen.

Handsome furs - Plague park
Με οδηγό τη φωνή του Dan Boeckner (κιθαρίστα και τραγουδιστή των Wolf parade) και τα ηλεκτρονικά να εμπλουτίζουν τον ήχο τους. Γοητευτικό.

iLiKETRAiNS - Elegies to lessons learnt
Είναι αδύνατον να αντισταθείς στην εξαίσια ερμηνεία (ξεχειλίζει πάθος) του Dave Martin, στην αργόσυρτη οικοδόμηση της έντασης, στις κιθαριστικά μελαγχολικές μελωδίες και στα καθαρτήρια φινάλε των τραγουδιών τους. Δε θα θες να τελειώσουν.

Interpol - Our love to admire
Συνεχίζουν να συγκλονίζουν!

Kevin Drew - Spirit if...
Χωρίς να ξεφεύγει από τον ήχο των Broken social scene, μαγεύει.

LCD soudsystem - Sound of silver
Υπέροχος!

Les Savy Fav - Let's stay friends
Επιστροφή δυναμίτης!

Liars - Liars
Αν και διαφέρει από τις προηγούμενες δισκογραφικές τους δουλειές, δεν σταματούν να ερωτοτροπούν με την πρωτοτυπία. Τα drums άλλοτε ακούγονται σαν να ζητάνε εκδίκηση και να επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι δεν έχουν πεθάνει, άλλοτε διατηρούν τον ίδιο ρυθμό μέχρι τέλους, η κιθάρα τη μια ουρλιάζει σε απρόβλεπτα θορυβώδης ένταση και την άλλη ξαποσταίνει, ενώ ο Angus δείχνει τις φωνητικές του ικανότητες. Με τραγούδια που θα σφηνώσουν στο μυαλό σου για μέρες.

Ölvis - Bravado
Σύντομες και αποτελεσματικές συνθέσεις (από electronica μέχρι post rock. Το 'War chant' θα μπορούσε να βρίσκεται στο έξοχο, περσινό "Harmony in ultraviolet" του Tim Hecker) σχηματίζουν μια υπνωτικά ονειρική ατμόσφαιρα που σε παρασέρνει άμεσα στη δίνη της, τα drums, οι επαναλαμβανόμενες συγχορδίες στην κιθάρα και οι νότες στο μπάσο, το synthesiser, το όργανο, το τσέλο και το βιολί (συμμετέχουν μεταξύ άλλων και μέλη των Sigur Ros, Amiina και Apparat organ quartet), η ερμηνεία του, η οποία λειτουργεί ως επιπλέον μουσικό όργανο (άλλοτε διακριτική, άλλοτε παθιασμένη), η άριστη ενορχήστρωση και η πλούσια παραγωγή έχουν ως αποτέλεσμα το πανέμορφο "Bravado". Δίσκος βαθιά και ευρύτατα συναισθηματικός για μοναχικές στιγμές, χαμένες ευκαιρίες, δίσκος συντροφιά μετά από απογοήτευση, αποχωρισμούς, θλίψη, αποχαιρετισμούς ή ό,τι άλλο θέλετε (όποιοι γνωρίζουν Ισλανδικά παρακαλούνται ευγενικά να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό!).

Papercuts - Can't go back
Ατενίζοντας το μέλλον με pop αισιοδοξία. Λαμπερό σύνολο με αξιομνημόνευτες στιγμές.

Patrick Wolf - The magic position
Εκλεκτές συνθέσεις. Αυτή τη φορά με περισσότερη αισιοδοξία και εντονότερη την παιχνιδιάρικη διάθεση.

PJ Harvey - White chalk
Με ένα πιάνο και τη φωνή της πετυχαίνει μέχρι το τέλος του δίσκου να σκοτεινιάσει με μελαγχολία το δωμάτιο. Τολμάει. Μπράβο και πάλι!

Richmond Fontaine - Thirteen cities
Μουσικές περιπλανήσεις με πολύχρωμες ενορχηστρώσεις στις ερήμους της Αμερικής. A tour to thirteen cities. A ticket please!

Seabear - The ghost that carried us away
Ο πιο φωτεινός δίσκος έρχεται από την Ισλανδία.

Soulsavers - It's not how far you fall, it's the way you land
Οι Machin και Glover αναλαμβάνουν τη δημιουργία της υπνωτικής ατμόσφαιρας με ηλεκτρονικά μέσα, πιάνο, drums, πλήκτρα και κιθάρα, αφήνοντας την επιβλητική ερμηνεία στο μεγαλειώδη Mark Lanegan (ακόμα και όταν μουρμουρίζει ή μιλάει σε καθηλώνει), ενίοτε με gospel χορωδία, Jimi Goodwin (Doves) και Will Oldham.

Super furry animals - Hey Venus!
Αλάνθαστος συνδυασμός μελωδίας και πειραματισμού και διάρκεια κατάλληλη για αρκετές (αν όχι αμέτρητες) επανακροάσεις (εξάλλου έτσι θα το εκτιμήσεις). Μας γοητεύουν (σε 11 τραγούδια) για ακόμα μία φορά.

The Clientele - God save the Clientele
Νοσταλγικές μελωδίες με άψογες ενορχηστρώσεις των εγχόρδων, ονειρώδες πιάνο και φωνή, μοναδική παραγωγή.

The Go! Team - Proof of youth
Ο Ian Parton αναμειγνύει εκλεκτά samples με τα αξιολάτρευτα rap φωνητικά της Ninja και σε συνδυασμό με τα αγχώδη drums και την ποιότητα του ήχου που ακούγεται λες και έχει ηχογραφηθεί από ραδιόφωνο μας χαρίζει ένα ακόμα (δίσκο, άρα) λόγο για να χορέψουμε. Τόσο εθιστικό το αποτέλεσμα που θα εύχεσαι να σε καλέσουν σε κάποιο πάρτι για να διαλέξεις μουσική.

The Twilight sad - Fourteen autumns and fifteen winters
Μετά το πολλά υποσχόμενο ομώνυμο EP οι The Twilight sad από τη Γλασκόβη αποδείχτηκαν έτοιμοι για το μεγάλο βήμα. Η προφορά και το ακορντεόν είναι δύο από τις αιτίες που δυσκολεύομαι να αποχωριστώ (πατώντας stop) αυτόν το δίσκο. Τίτλοι σιδηρόδρομοι, όσο σχεδόν και οι διάρκειες των συνθέσεών τους και διάθεση να προσφέρουν ανανέωση στο post rock. Και αυτό να μη συμβεί, όταν ηχογραφούν τραγούδια όπως το “Αnd she would darken the memory” μπορούμε να περιμένουμε.

Thurston Moore - Trees outside the academy
Ακουστική κιθάρα (βασικός συντελεστής), μπάσο, βιολί (η συνεισφορά του στο μαγικό τελικό αποτέλεσμα είναι καθοριστική), drums (από έναν ακόμα υπερηχητικό νέο, τον Steve Shelley), πιάνο (στο ορχηστρικό 'American coffin'), trademark solo του μικρού δεινόσαυρου J. Mascis, στο studio του οποίου πραγματοποιήθηκε η ηχογράφηση του δίσκου (από τον John Agnello), οι μελωδίες ανασάνουν, η ένταση και οι θορυβώδεις συνθέσεις είναι περιορισμένες, αρκετές συνεργασίες, μεταξύ αυτών με την Christina Carter των Charalambides, η οποία ντύνει το 'Honest James' με τα υπέροχα, αέρινα φωνητικά της... . Ο Thurston Moore καταφέρνει να εντυπωσιάσει (χωρίς καν να χρειαστεί στο πλευρό του την ακαταμάχητη Kim Gordon).

Two lone swordsmen - Wrong meeting
Απίστευτο το τελικό αποτέλεσμα! Ακούστε το!

Xiu Xiu Larsen - ¿Spicchiology?
Οι Xiu Xiu επιστρέφουν για δεύτερη φορά στην Ιταλία για να συνεργαστούν και πάλι (μετά το "Ciautistico!") με τους Larsen. Το αποτέλεσμα πιο σκοτεινό, πιο ατμοσφαιρικά ambient ή πιο απλά, πιο συγκλονιστικό. Σύμφωνα με τα λόγια τους, "If the last Xiu Xiu Larsen record was romantic and fun, this one is broken and superior.” Εμπνευσμένα πλήκτρα και φαρφίζα, ρυθμικές κιθάρες, clicks, κουδούνια, gongs και άλλες σύντομες θορυβώδεις παρεμβολές (γιατί οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά), ηλεκτρική βιόλα, μπόλικοι πειραματισμοί, πανέμορφα φωνητικά από τον Jamie Stewart και την Caralee McElroy και πλούσιες ενορχηστρώσεις. Άρτια συνεργασία με καρπό ετούτη τη δισκάρα ολκής. Εγγύηση η παρουσία και το μοναδικό, δημιουργικό στίγμα των Xiu Xiu.

+ 7 ακόμα
AaRON - Artificial Animals Riding On Neverland
A place to bury strangers - A place to bury strangers
Exitmusic - The decline of the West
French teen idol - Enlightened false consciousness

Gowns - Red state
Grinderman
- Grinderman
Thee, Stranded horse - Churning strides

Δίσκοι που μας γεμίζουν με εθνική περηφάνια
Abbie gale - 2
Coin - Urban subculture
Gravitysays_I - The roughest sea
The Prefabricated quartet - Side the sail
Your hand in mine - Every night dreams


EP και singles

Asobi Seksu - Stay awake (7”)

Beirut - Pompeii EP
Ψηφιακά διαθέσιμο από το Emusic. Ξεφεύγει λίγο από τους γνώριμους ρυθμούς. Και πάλι όμως, αρκεί η βαθιά συναισθηματική φωνή του, το πιάνο και οι χαρούμενες μελωδίες που χαρίζει, η διακριτική παρουσία της drum machine και η τρομπέτα του για να μας κυριεύσει ολοκληρωτικά η ευδαιμονία.

Benoit Pioulard - Fir (7'')

Black kids - Wizards of ahhhs EP
Κιθαριστική pop με πλήκτρα και αισθητική παρεμφερής με εκείνη των The Go! Team. Δωρεάν από το site τους.

Efterklang - Under giant trees EP
Πανέμορφα ονειρώδης μουσική με μια αποστομωτικά κομψή συσκευασία. Θαυμάσιο!

Deerhunter - Fluorescent grey EP
Σε 4 τραγούδια συνοψίζουν όλα όσα αγαπήσαμε στο φετινό δίσκο τους.

Grizzly bear - Friend EP (χωρίς όμως, τις άνευρες διασκευές των τραγουδιών τους από τα άλλα συγκροτήματα)

Helios - Ayres EP
Κομμάτια στοιχειωμένα με τη μελωδική αύρα του πιάνου.

Joanna Newsom - Joanna Newsom & the Ys street band EP
Δύο εναλλακτικές εκτελέσεις και ένα νέο φρέσκο παραμυθένιο τραγούδι.

The Antlers - In the attic of the universe EP
Yeah yeah yeahs - Is is EP
Δυναμισμός, αμεσότητα και η μαγική φωνή της Karen O.



"No matter what happens now...

... you shouldn't be afraid, because I know today has been the most perfect day I've ever seen."



"Ό,τι (σχεδόν) απόμεινε από την ευτυχία"

Σάββατο βράδυ στη γεμάτη με κόσμο Υδρόγειο. Τα Διάφανα Κρίνα στη σκηνή, τα αστέρια λαμπυρίζουν εντονότερα από ποτέ, και το φεγγάρι φοράει τα μεταξωτά του για περισσότερο από δυόμιση ώρες. Απρόσμενος έρωτας! Με την πρώτη επαφή κατάφεραν να αποσπάσουν τις κλειδαριές, και να ανοίξουν τις πόρτες της καρδιάς μας (το ‘Στην κόλαση βαθιά’, με την κιθαριστική του ένταση, τα θορυβώδη drums και τον Θάνο Ανεστόπουλο να ουρλιάζει στο φινάλε). Λεηλάτησαν τα δάκρυά μας, και μας υπενθύμισαν ότι μετά την απελπισία μπορούμε να συγκλονιστούμε ξανά. Ό,τι αρχίσαμε σαν ξένοι το συνεχίσαμε ως γνωστοί (με το ‘Ζωή σαν τη δικιά μου’). Η στιχουργική και συνθετική μαεστρία και στα νέα τους τραγούδια (πλούσια σε ηχητικές εναλλαγές) είχε ως αποτέλεσμα να μην αργήσουν να βρουν θέση στις πιο εξαίσιες μνήμες μας. Στο πρώτο μισό έλυσαν τις ρόδες μας, και μας παρέσυραν (κυρίως) σε χείμαρρους φρέσκιας αγαλλίασης. Στη συνέχεια, περιπλανηθήκαμε στην ενδοχώρα τους, και συναντήσαμε γνώριμες μελωδίες για την αγάπη, τον έρωτα, την απώλεια, το θάνατο, τη θλίψη. Μελωδίες για το κάθε τι που δίνει στη ζωή μια απόκοσμη ομορφιά. Πιο απλά, τα άδεια μας ποτήρια γεμίσαν με έξοχες μουσικές [αν και ευχόμουν να απουσίαζαν (ή σωστότερα να επιλέγονταν άλλα) το ‘Μέρες αργίας’, το ‘Βάλτε να πιούμε’ και ο ‘Μπλε χειμώνας’ (μιας και μεγάλο μέρος του πλήθους ενδιαφερόταν, δυστυχώς, μόνο για παλιά τραγούδια. Να μην παραλείψω ότι το κοινό ήταν άοσμο. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι δεν έδειξε καμία διάθεση για encore]. H επανεμφάνισή τους στη σκηνή συνοδεύτηκε (τουλάχιστον προς τέρψιν μου) με ξαφνική ορχηστρική καταιγίδα. Ειδική μνεία στα πλήκτρα του Κυριάκου Τσουκαλά (προσθέτουν ένα δροσερό άρωμα) και στην τρομπέτα του Νίκου Μπάρδη. Και αυτό που απόμεινε; Ένα γέλιο στο χρώμα του διάφανου κρίνου, και μια ελπίδα ότι, όταν ανθοφορήσει ο νέος (πέμπτος) σπόρος που φύτεψαν, θα μας πάρει παντοτινά από όλα τα άσχημα.

Στην κόλαση βαθιά *
Ζωή σαν τη δικιά μου
Σε μια γη που ανατέλλει #
Σκισμένος χαρταετός
Αντί για σένα διάλεξα #
... *
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί #
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Απ’ τ’ άπειρο σε σένα
Τρεμπλίνκα
Μνήμες του νερού
Νύχτα
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
... *
Διάφανα Κρίνα
Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς
Καινούργιος τόπος
Με ρωτούν οι χειμώνες #
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Μέρες αργίας
Μπλε χειμώνας

e n c o r e
Ορχηστρικό *
Αν το βρεις
Βάλτε να πιούμε

----- . -----
* = καινούργιο
# = επίσης νέο, αν και το έχουμε απολαύσει ζωντανά ξανά



"Beautiful flies are buzzing round my head"

Μετά την απολύτως μαγική (μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό και ένα μόνιμο χαμόγελο, καθ' όλη τη διάρκειά της, μας πλημμύρισαν με ικανοποίηση και ενθουσιασμό, μας άγγιξαν σε τέτοιο βαθμό που ήταν αδύνατον να εκφράσουμε με λόγια τα συναισθήματά μας) ζωντανή εμφάνιση των Your hand in mine στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και της πανέμορφης μουσικής (έδεσε εξαίσια με τις εικόνες) που συνέθεσαν αποκλειστικά για τη βουβή ταινία "Όνειρα της κάθε νύχτας" του Mikio Naruse παρουσιάζεται ξανά η ευκαιρία (τόσο σύντομα) να τους παρακολουθήσουμε από κοντά. Αυτή τη φορά ως support του Manyfingers και των εξίσου ονειρικών κομματιών του. Θα αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί;


ΥΓ. Άκρως ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (συγχαρητήρια στον Πάνο Πανότα για τις εύστοχες (ακόμα μία φορά) ερωτήσεις του και στον M. Hulot) του Chris Cole, εδώ (mic) και εδώ (Lifo).



"Κι ας φυσάνε οι ανέμοι κι ας κυλάει η βροχή..."

Το σκέφτεστε; Ακόμα; Διαβάστε αυτό, αυτό και αυτό και μάλλον θα σταματήσετε! Μέχρι να καλωσορίσουμε το νέο τους δίσκο θα περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα (αναμένεται μέσα του 2008), οπότε η αποψινή εμφάνισή τους αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για να απαλύνουμε την ανυπομονησία μας.



"Wrote off 'all gold' from the list you hold"

Photo by Josh Bean

Παρ' όλη την πίεση (περιοδείες με δύο από τα συγκροτήματα στα οποία συμμετέχει, γράψιμο στίχων, ηχογράφηση νέου δίσκου με τους Wolf parade, αλλά και με τους Swan Lake, συνεντεύξεις,...) ο Spencer Krug συνεχίζει με τους ίδιους ρυθμούς παραγωγικότητας. Πριν από ένα μήνα παρουσίασε σε συναυλία των Sunset rubdown φρέσκα τραγούδια (ενώ μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε το θεσπέσιο "Random spirit lover"). Παρακάτω ένα υπέροχο δείγμα.

ΥΓ. Τι ξεχώρισες αυτή τη χρονιά; Ποιοι δίσκοι στοίχειωσαν το cd player σου; Ποια συναυλία σου χάρισε αμέτρητες συγκινήσεις; Τι θα ήθελες να ξεχάσεις; Η γνώμη σου μας ενδιαφέρει. Θα τη μοιραστείς μαζί μας; Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής εδώ και εδώ.



"Willow leaves dancing in the breeze"

Και μιας και ο λόγος περί διασκευές, ο Bonnie "Prince" Billy μόλις κυκλοφόρησε το "Ask forgiveness". 7 διαφορετικές μουσικές αναγνώσεις με προσωπικότητα και μία νέα, δικιά του σύνθεση. Η Meg Baird και ο Greg Weeks από τους Espers αναλαμβάνουν τη μουσική διακόσμηση και τα δεύτερα φωνητικά και το τελικό αποτέλεσμα γοητεύει (αρκεί να παραβλέψετε το εξώφυλλό του). Οι δροσοσταλιές του θα ανθίσουν την αυλή της καρδιάς σας. Και όσοι δεν αντιλήφθηκαν τι ακριβώς σημαίνει αυτό, ας σπεύσουν να ακούσουν τα ακόλουθα δείγματα.

Bonie ''Prince'' Billy - I've seen it all (Bjork cover)

Bonie ''Prince'' Billy - I'm loving the street

Bonie ''Prince'' Billy - I came here to hear the music (Mickey Newbury cover)



"Hear it all day, if you want to"

Ακόμα ένας δίσκος με διασκευές. Ακόμα ένας δίσκος αφιερωμένος στους Pixies, ο οποίος υπόσχεται ότι δε θα αλλάξει τη ζωή σας και τον τρόπο που ακούτε μουσική. Και ως εκ θαύματος μένει πιστός στις δεσμεύσεις του. Το "Dig for fire: A tribute to Pixies" είναι αμφίβολο αν καταφέρει να κεντρίσει το ενδιαφέρον των οπαδών του επιδραστικού συγκροτήματος. Για τους υπόλοιπους δεν το συζητάω καν. Η μία ακρόασή του ίσως σας φανεί μεγαλύτερη αγγαρεία από το να πλύνετε 15 ταψιά γεμάτα λίπος ή καμένο λάδι. Ωστόσο, για να μην υπερβάλλω υπάρχουν λόγοι για να ανατρέξετε σε αυτόν. Ο σημαντικότερος; Η ανάγνωση του "Gouge away" από τους λαμπρούς Mogwai (Ο Stuart σε τηλεφωνική επικοινωνία μου ανακοίνωσε ότι βρίσκονται στο studio για την ηχογράφηση του νέου τους δίσκου.). Στα φωνητικά (με τη χρήση vocoder) ο πολυτάλαντος Barry Burns.



"But in between the evening and the morning light is how the days go by"

Και εκεί που το "Krankenhaus?" (το φρέσκο EP των αγαπημένων μου British sea power. Περιέχει πέντε τραγούδια, τα δύο εκ των οποίων θα βρίσκονται και στο νέο πολυαναμενόμενο δίσκο τους "Do you like rock music?") με είχε μπερδέψει, άκουσα το "Waving flags" και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Υπέροχο. Σε τέτοιο βαθμό που είναι αδύνατον να αρθρώσεις λέξη ή να τολμήσεις να αλλάξεις τραγούδι. Εκρηκτικός συνδυασμός της λυρικής πλευράς των περισσότερων συνθέσεων του "Open season" και του καταιγιστικού θορύβου εκείνων του "The decline of British sea power", με πανέμορφα δεύτερα χορωδιακά φωνητικά, drums - σκέτη ποίηση, κιθάρες όνειρο και τη συνήθης έξοχη ερμηνεία από τον Yan. Απολαύστε το. Με προσοχή. Προκαλεί εθισμό!