Οι Spoon κυκλοφόρησαν φέτος ένα θεσπέσιο κιθαριστικό δίσκο ("Ga ga ga ga ga") με το πιάνο και το μπάσο να βοηθούν, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να μας χαρίζει ακόμα μεγαλύτερες συγκινήσεις, τους υπέροχους στίχους και την πανέμορφη φωνή του Britt Daniel και τις πλούσιες ηχητικές εναλλαγές. Ενδείκνυται για επανειλημμένες ακροάσεις!
Κάπως έτσι θα ξεκινούσε το κείμενο που είχα σκοπό να δημοσιεύσω πριν από μήνες (3 για την ακρίβεια). Τουλάχιστον, είχα αναφέρει πόσο με ενθουσίασε! Καταραμένη αναβλητικότητα. Ακόμα μία παράλειψή μου είναι ότι δεν έχω μοιραστεί τραγούδια από δύο αξιόλογα (και όχι μόνο) soundtrack.
Ταινία που θα σας ταξιδέψει (ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι είναι road movie) χάριν στο γλυκόπικρο και συναισθηματικό σενάριό της, στις εύστοχες ατάκες που διαθέτει, στις υποκριτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών (τους οποίους αποτελεί μία οικογένεια! Κάθε μέλος της ζει στο δικό του μικρόκοσμο και έρχεται αντιμέτωπο με διαφορετικά προβλήματα, οπότε είναι αναπόφευκτο το προβλέψιμο φινάλε), στις ανάσες γέλιου που απλόχερα θα σας προσφέρει (σημείο στο οποίο εντοπίζεται και το πλεονέκτημά της), στις σιωπές που τις ντύνει με τη μουσική των (σπουδαίων) DeVotchKa (υπογράφουν το μεγαλύτερο μέρος του soundtrack (συστήνεται ανεπιφύλακτα η αγορά του), ενώ ακούγεται και το "Chicago" του εξαιρετικού και αγαπημένου μουσικού Sufjan Stevens). Και για να μην το ξεχάσω. Θα σας θυμίσει το The Royal Tenenbaums. Συμπέρασμα; Με δύο λέξεις, θα γελάσεις! Με τρεις, μην τη χάσεις!ΥΓ. Ατελείωτες ώρες περίμενε στο συρτάρι (του μυαλού μου) η κριτική της ταινίας μέχρι να τύχει της προσοχής μου. Κάλλιο αργά...
ΥΓ. (2) Κινηματογραφικές προτάσεις στο πρόσφατο post του Νάσου.