"You'll never see me again"
Νοσταλγικά ρομαντικές αφηγήσεις με την εκφραστική ερμηνεία του Dan Bejar (συχνά πυκνά και με τη φωνή της Sibel Thrasher) που σε εκπλήσσουν με τις λεπτομέρειές τους, εύγλωττες, με ύφος μυθιστορηματικό, μνήμες που ανασύρονται μέσα από σκόρπιες σημειώσεις, φωτογραφίες, συρτάρτια με αντικείμενα αγάπης στριμωγμένα στο βάθος, αχνούς ήχους, άδεια μπουκάλια, μουντζουρωμένες λέξεις στο χαρτί,... στην προσπάθειά του να μην αφήσει το χρόνο στο διάβα του να εξαφανίσει όσα είναι σημαντικά να μην ξεχάσει, ενορχηστρώσεις μελαγχολικές, μα μαγευτικά ατμοσφαιρικές όπου synths, ambient και ηλεκτρονικοί ήχοι χορεύουν αγκαλιά με μουσικά όργανα σε disco ρυθμούς, αλληλένδετες συνθετικές δομές που αναδεικνύονται από jazz και funky αυτοσχεδιασμούς χάρη στο σαξόφωνο, το φλάουτο, την τρομπέτα και το groovy μπάσο αντίστοιχα, με τις διάκριτες μελωδίες της κιθάρας του Nicolas Bragg και τους μόνιμους συνεργάτες του John Collins και Dave Carswell να αναλαμβάνουν την ηχογράφηση και τη μίξη, να υιοθετούν νέες τεχνικές παραγωγής και να συνεισφέρουν στο μαγευτικό τελικό αποτέλεσμα με κάθε τρόπο. Τραγούδια (που ο ίδιος τα βλέπει (σε συνέντευξή του εδώ) ως "short films with large ensemble casts and each character gets a couple of lines and a few seconds of screen time, and once in a while I do a voice-over describing the scenery in some kind of watered-down accent") που πέφτεις θύμα της γοητείας τους. Ο κόσμος των Destroyer σε αιχμαλωτίζει σε κάθε ακρόαση με την ομορφιά του και την στιγμή της απελευθέρωσης η έντονη συναισθηματική φόρτιση μοιάζει αναπόφευκτη. Προτιμήστε την έκδοση του 'Kaputt' (μία αριστουργηματική προσθήκη στην εντυπωσιακή δισκογραφία του (με εξαίρεση τις δύο πρώτες κυκλοφορίες του)) σε διπλό βινύλιο, όπου περιέχεται το ονειρικό “The laziest river", ένα επιπλέον 20λεπτο τραγούδι!
"...I heard that someone said it before. I don't care, I can't walk away.
Η αγάπη και ο ενθουσιασμός για τη μουσική, η πλούσια δημιουργικότητα, η χαρά να μοιράζεσαι στιγμές με φίλους, η διάθεση για πειραματισμό και ηχητικές εκπλήξεις, η αστείρευτη ενέργεια. Στοιχεία που οδήγησαν τους Spencer Krug (Sunset rubdown (αρχές καλοκαιριού αναμένεται νέα κυκλοφορία) / Wolf parade / Frog eyes), Dan Bejar (Destroyer / The New pornographers / Hello, blue roses) και Carey Mercer (Frog eyes / Blackout beach (στο φετινό, σκοτεινό "Skin of evil" κατευθύνεται σε νέα μονοπάτια περιορίζοντας τις ενορχηστρώσεις, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι οι φωνητικές του ικανότητες είναι πολυεπίπεδες, το ταλέντο του πολύπλευρο και ο οίστρος του πυρετώδης) ) να διεισδύσουν για δεύτερη φορά στο Δούρειο Ίππο με το όνομα Swan Lake και να μας χαρίσουν ακόμα πιο εκλεκτές συγκινήσεις. Οι πανέμορφες μελωδίες, η νοσταλγικά ρομαντική ατμόσφαιρα, η στιχουργική μαεστρία, η συνθετική αρτιότητα, το υπέροχο σκηνικό που χτίζουν τα πλήκτρα και το πιάνο, οι ζωηρές κιθάρες, οι ψίθυροι, οι παύσεις, οι κραυγές, τα ιδιαίτερα, εκφραστικά φωνητικά που αφθονούσαν στο εντυπωσιακό "Beast moans" είναι παρόντα και στο "Enemy mine". Ωστόσο, αυτή τη φορά συνεργάζονται μεταξύ τους πιο αποτελεσματικά (εμπλουτίζουν όλοι με ιδέες και φωνητικά το κάθε τραγούδι, παρ' όλο που ο χρόνος που πέρασαν μαζί ήταν πάλι λιγοστός), ενώ καλύπτουν την Αχίλλειο πτέρνα τους που είχε να κάνει με τρόπο ηχογράφησης (η διαφορά είναι αισθητή). Ακόμα το σκέφτεστε;
Μέγας είσαι κύριε Dan Bejar και θαυμαστά τα έργα σου. (Σχεδόν) κάθε τραγούδι που έχει συνθέσει θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για post. Οι Destroyer θα απουσίαζαν φέτος δισκογραφικά (μετά το θεσπέσιο "Destroyer's rubies"), ωστόσο, η συμμετοχή του στους The New pornographers δε μας άφηνε περιθώρια να επαναπαυτούμε. Στο σημειωματάριο όπου καταγράφονται όλες οι ημερομηνίες νέων κυκλοφοριών ήταν γραμμένο με έντονα γράμματα το εξής: