Οι Frog Eyes κυκλοφορούν ένα ακόμα πηγαία συναισθηματικό έργο τέχνης, το αριστουργηματικά υπέροχο 'Carey’s cold spring'. Περιγραφικά γλαφυρές, γεμάτες πάθος και ειλικρίνεια, διηγήσεις και στοχασμοί για το φόβο, την απώλεια, την ελπίδα, αμεσότερες, πιο εκλεπτυσμένες ενορχηστρώσεις, που εμβαθύνουν το ίδιο έντονα στην προσωπικότητα του κάθε τραγουδιού, με τα επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα των drums να διαφοροποιούνται και να μην ακούγονται το ίδιο λυσσαλέα, όπως στο παρελθόν, χωρίς ωστόσο να χάνουν ίχνος της δυναμικότητάς τους, τα tremolo και fuzz εφέ της κιθάρας να περιορίζονται, οι συνθέσεις, λιγότερο χαώδεις και φρενήρεις, να μαγνητίζουν και οι αινιγματικά τυλιγμένοι γύρω από λογοτεχνικές και μυθολογικές αναφορές στίχοι να αναδεικνύονται χάρη στην ιδιότυπη ερμηνευτική ικανότητα, τους αναστεναγμούς, τις κραυγές, τους ψιθύρους και τις παύσεις του Carey Mercer, αλλά και στον υποδειγματικό τρόπο που τονίζει την κάθε λέξη, μεταβάλλοντας την οξύτητα και την ένταση της φωνής του.
Frog Eyes' Carey Mercer: "The record is very much about my reactions, my confusion, my contradictions: it is about me, but does not originate within me... It’s about me sitting on my back patio in my old apartment watching the sky grow pink and purple, watching the mountains glow from the sunset, watching the smoke over the city and hearing the buzz of helicopters on the night that my city rioted because some millionaires on skates couldn’t slap a hockey puck into a net. It’s about feeling alone in the face of awesome stupidity. And it’s about the sneaking feeling that I am complicit in this stupidity. To judge, and be judged, in the same moment."
Στο 'Blues trip', την τέταρτη κυκλοφορία του ως Blackout Beach, ο Carey Mercer αναμορφώνει και αναδημιουργεί, με τη βοήθεια της συζύγου του και μέλος των Frog Eyes, Melanie Campbell, του Dante DeCaro που οι περισσότεροι θυμούνται από τους Wolf Parade και τη συμμετοχή του Dan Bejar, σχεδόν στο σύνολό του, το προ διετίας εξαίσιο 'Fuck Death', εξοβελίζοντας τα synths και τη drum machine, προς χάρη μιας αμεσότερης, συναισθηματικότερης και ηχηρότερης προσέγγισης, χωρίς φυσικά να εκλείπει το χειμαρρώδες πάθος, η γεμάτη θάμβος ερμηνεία του και οι κραυγές που αστράφτουν μέσα από τις γνοφώδεις εξιστορήσεις του.
Στην τρίτη κυκλοφορία, 'Fuck death' του Carey Mercer ως Blackout beach, οι συνθέσεις παραμένουν απογυμνωμένες, με μόνο τους ψιθύρους των synths και της drum machine να δημιουργούν εκείνες τις ιδεατές συνθήκες που ενισχύουν την προσήλωση στις γλαφυρές αφηγήσεις του και στους περιγραφικά λυρικούς στίχους με τις λογοτεχνικές αναφορές, όπως αποδεικνύεται μέσα από το εναρκτήριο, "Beautiful burning desire".
Ο Carey Mercer μέσα από το αναμνηστικό στιγμιότυπο της εμφάνισής του στο Orange Hall του Vancouver, ηχογραφημένο προφανώς, αποκλειστικά για να ευχαριστήσει τους φίλους του και του λάτρεις της μουσικής του, παρουσιάζει αποσπάσματα από την πρόσφατη, σκοτεινά πειραματική κυκλοφορία του, 'Skin of evil' ως Blackout beach (φέτος αναμένεται ο τρίτος δίσκος του), αλλά και δύο δείγματα της εξαίσιας δισκογραφίας των Frog eyes. Ενορχηστρώσεις απογυμνωμένες, στις οποίες συνεισφέρουν (όπως συνέβη και στο θαυμάσιο 'Paul's tomb: A triumph') η σύζυγός του, Melanie Campbell και η Megan Boddy, στίχοι με λογοτεχνικές αναφορές και φυσικά, ιδιαίτερες, γεμάτες πάθος και εκφραστική ουσία, φωνητικές ικανότητες που αποδεικνύουν το πολύπλευρο ταλέντο του και τον πυρετώδη οίστρο του.
"This is a live record from August 2010 of the only Blackout Beach live performance, focusing on mostly tracks off of 'Skin of evil', released by Soft Abuse records. I read some poems and stories. My mom did the door, and my dad was the bouncer. My friends came. It was a nice night. All tracks are 24-bit 48 whatever..."
Το πέμπτο μουσικό βιβλίο των Frog eyes με τίτλο 'Paul's tomb: A triumph' περιλαμβάνει εννιά κεφάλαια που δομούνται τμηματικά μέσα από πολύπλοκες, αυτοτελείς ενότητες μ' ένα ύφος αλλοπρόσαλλα σύγχρονο και πηγαία συναισθηματικό. Ενορχηστρώσεις που εμβαθύνουν στην προσωπικότητα του κάθε τραγουδιού με ανορθόδοξα πειραγμένους ρυθμούς και ηχητικές προσεγγίσεις, τυμπανισμοί συχνά αλλεπάλληλοι και λυσσαλέοι, χωρίς να χάνουν ίχνος από τη μελωδικότητά τους, κιθάρες που επιδιώκουν να κεντρίσουν την προσοχή μας με τη punk δυναμική τους και τα έντονα tremolo και fuzz εφέ τους και πλήκτρα που κάνουν τις συνθέσεις γοητευτικότερες. Οι περιγραφικά λυρικοί στίχοι με τις λογοτεχνικές αναφορές και οι αλληγορικά γλαφυρές αφηγήσεις του Carey Mercer ξυπνούν τις αισθήσεις, ενώ οι ιδιαίτερες, γεμάτες πάθος και εκφραστική ουσία ερμηνευτικές του ικανότητες (χρησιμοποιεί τις κραυγές, τους ψιθύρους, τις παύσεις, τα ουρλιαχτά, τους τονισμούς και κάθε εναλλακτικό μέσο δραματοποίησης σεμιναριακά), σε συνδυασμό με τα όμορφα φωνητικά της Megan Boddy μεταμορφώνουν τα τραγούδια σε ανατριχιαστικά θαυμάσιες εμπειρίες. Η θριαμβευτική έκδοση, η οποία αποκαλύπτεται πλήρως με κάθε ξεφύλλισμά της, συμπληρώνεται με δύο επιπλέον παράρτηματα που περικλείουν έξοχες demo, με ακουστικό προσανατολισμό, ηχογραφήσεις των "The sensitive girls" και "Odetta's war".
Η αγάπη και ο ενθουσιασμός για τη μουσική, η πλούσια δημιουργικότητα, η χαρά να μοιράζεσαι στιγμές με φίλους, η διάθεση για πειραματισμό και ηχητικές εκπλήξεις, η αστείρευτη ενέργεια. Στοιχεία που οδήγησαν τους Spencer Krug (Sunset rubdown (αρχές καλοκαιριού αναμένεται νέα κυκλοφορία) / Wolf parade / Frog eyes), Dan Bejar (Destroyer / The New pornographers / Hello, blue roses) και Carey Mercer (Frog eyes / Blackout beach (στο φετινό, σκοτεινό "Skin of evil" κατευθύνεται σε νέα μονοπάτια περιορίζοντας τις ενορχηστρώσεις, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι οι φωνητικές του ικανότητες είναι πολυεπίπεδες, το ταλέντο του πολύπλευρο και ο οίστρος του πυρετώδης) ) να διεισδύσουν για δεύτερη φορά στο Δούρειο Ίππο με το όνομα Swan Lake και να μας χαρίσουν ακόμα πιο εκλεκτές συγκινήσεις. Οι πανέμορφες μελωδίες, η νοσταλγικά ρομαντική ατμόσφαιρα, η στιχουργική μαεστρία, η συνθετική αρτιότητα, το υπέροχο σκηνικό που χτίζουν τα πλήκτρα και το πιάνο, οι ζωηρές κιθάρες, οι ψίθυροι, οι παύσεις, οι κραυγές, τα ιδιαίτερα, εκφραστικά φωνητικά που αφθονούσαν στο εντυπωσιακό "Beast moans" είναι παρόντα και στο "Enemy mine". Ωστόσο, αυτή τη φορά συνεργάζονται μεταξύ τους πιο αποτελεσματικά (εμπλουτίζουν όλοι με ιδέες και φωνητικά το κάθε τραγούδι, παρ' όλο που ο χρόνος που πέρασαν μαζί ήταν πάλι λιγοστός), ενώ καλύπτουν την Αχίλλειο πτέρνα τους που είχε να κάνει με τρόπο ηχογράφησης (η διαφορά είναι αισθητή). Ακόμα το σκέφτεστε;
