mouxlaloulouda: Διάφανα Κρίνα

"Τι νόημα έχει να ρωτάς ένα καθρέφτη ραγισμένο..."

Διάφανα Κρίνα: "Πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε. Ως οφείλαμε, απέναντι στους εαυτούς μας και απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάνε τη μουσική μας. Γιατί πολύ απλά, αυτή η τρελή σφαίρα εξακολουθεί να γυρίζει, περιστρέφοντας μαζί της, όλο αυτό το παράξενο και ωραίο παιχνίδι δίχως νόημα, που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την οποιαδήποτε δυσπιστία. Γιατί αυτή δεδομένων των συνθηκών, είναι ανθρώπινο – για κάποιους – να υπάρχει. Εμείς, θα αφήσουμε το ίδιο μας το έργο να μιλήσει. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως το έργο είναι αίτημα ζωής, πεισματική άρνηση κάθε συμβιβασμού με τον θάνατο."

Music Alliance Pact - September 2009

Photo by Eardrums

"There's plenty of reason to support a global effort like the Music Alliance Pact (aka MAP). Beyond the plain like-mindedness that seems clearly apparent to us, the music bloggers found in this digest give us their suggestions on the latest each music scene has had to offer in the last few weeks. Not only does it give readers a broader look at the open and expansive world of music, but it reassures that we're on a good path in discovering music and culture - albeit globally - as it comes direct from our valued sources."

SPIN

Μία ακόμα συλλογή με επιλογές που αντιπροσωπεύουν πλήθος μουσικών ειδών από την τοπική σκηνή 33 διαφορετικών χωρών (σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα προστέθηκαν η Κολομβία και η Τουρκία). Καλή ακρόαση!

GREECE: Mouxlaloulouda

Diafana Krina - Agnos

Diafana Krina is possibly the most brilliant and idiosyncratic band to emerge from Greece in the early 90s. Agnos is taken from Ki Agapi Pali Tha Kalei, an incandescent guitar-oriented album with superb, dark, poetic and heart-bruising lyrics. Long, swelling arrangements are organized cosily around Thanos Anestopoulos' weathered baritone with blankets of keyboard and jarring bursts of exploding drums. Each song blends pure emotion and is expertly crafted, with an amazingly punchy set of melodies delivered by an extremely tight band. Unfortunately, after six records, Diafana Krina disbanded in June 2009.

Download all 33 songs in one file

"...τραγουδάω τη μνήμη, τη χαρά, τη συγγνώμη, γιατί ξέρω πως τίποτα δε χάθηκε ακόμη"

Αναμνήσεις από τη συναυλία των Διάφανων Κρίνων

Για δυόμισι ώρες έκλεψαν τους δείκτες των ρολογιών, αφεθήκαμε στη μαγεία των υπέροχων συνθέσεών τους, τα άδεια μας ποτήρια πλημμύρισαν και πάλι με έξοχες μουσικές, περιπλανηθήκαμε με τις χάρτινες βάρκες τους σε αμέτρητους στιχουργικούς κόσμους, βυθιστήκαμε στις εικόνες που έπλασαν και ευωδίασαν οι καρδιές μας με ευτυχία. Η συνεργασία ήταν άψογη, ο ενθουσιασμός και ο αυθορμητισμός παρέμεινε αμείωτος σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, ενώ όλοι τους φαινόταν να το διασκεδάζουν (χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Τσουκαλάς χόρευε και σιγοτραγουδούσε τους στίχους). Επικεντρώθηκαν στο πρόσφατο "Κι αγάπη πάλι θα καλεί" (το άγγιξαν ολόκληρο και άφησαν το δημιουργικό τους στίγμα), έδωσαν έμφαση στο "Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία" και επέλεξαν και τραγούδια από την υπόλοιπη δισκογραφία τους.

Παραλειπόμενα:

Θάνος Ανεστόπουλος (εμφανώς αδυνατισμένος και με νέα κόμμωση): "Κάναμε και βίντεο. Τρομάρα μας!" (λίγο πριν ακουστούν οι πρώτες νότες του "Με ρωτούν οι χειμώνες")
Τα "Κυριακή των Βαΐων" και "Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς" έκαναν τις φλέβες μας να πάλλονται ταχύτερα.
"Σ’ ένα όνειρο από χιόνι" και "Κάρμα". Ευχάριστη έκπληξη οι (θαυμάσιες) προσθήκες τους στο setlist.
Η τρομπέτα του Νίκου Μπαρδή συνεχίζει να γοητεύει.
"Στο πλάι σου". Εφτά χρόνια πριν από τον (συνήθη ύποπτο) Θάνο Ανεστόπουλο. "Ένα κομμάτι πολύ Eurovision". Το πρώτο που σκέφτομαι κάθε φορά που το ακούω.
Το ανατριχιαστικό αντίο με τον "Τελευταίο σταθμό".

Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο
Κάθε τι που ανασαίνει
Σε μια γη που ανατέλει
El Hombre solo
Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
Κάρμα
Το σώμα αυτό είναι δειλό
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
Αντί για σένα
Αγνός
Σ’ ένα όνειρο από χιόνι
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
Κυριακή των Βαΐων
Διάφανα Κρίνα
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Κέρνα τους δαίμονες
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος
Σε μια γη που ανατέλει
Μ’ ένα άδειο ποτήρι
“Στην Κόλαση βαθιά”

Με ρωτούν οι χειμώνες
Στο πλάι σου
Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς
Τελευταίος σταθμός

"Κάποτε θα 'ρθει η στιγμή που όλα θα πάρουν ένα νόημα βαθύ..."

Διάφανα Κρίνα - Κι η αγάπη πάλι θα καλεί

"Σε λίγο θ’ αδειάσει κι αυτό το μπουκάλι, θα ψάξει στις τσέπες να βρει λίγη ζάλη..."

Οι θαυμάσιοι (για ακόμα μία φορά) στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου και του Θάνου Ανεστόπουλου άφησαν το μαγικό ραβδί της μουσικής (των Διάφανων Κρίνων) και μια έξοχη, γλαφυρή φωνή να τους αγγίξει. Αποτέλεσμα; Ένας δίσκος με υπέροχες συνθέσεις.

Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος σταθμός

Διάφανα Κρίνα - Αγνός

Διάφανα Κρίνα - Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

"Ό,τι (σχεδόν) απόμεινε από την ευτυχία"

Σάββατο βράδυ στη γεμάτη με κόσμο Υδρόγειο. Τα Διάφανα Κρίνα στη σκηνή, τα αστέρια λαμπυρίζουν εντονότερα από ποτέ, και το φεγγάρι φοράει τα μεταξωτά του για περισσότερο από δυόμιση ώρες. Απρόσμενος έρωτας! Με την πρώτη επαφή κατάφεραν να αποσπάσουν τις κλειδαριές, και να ανοίξουν τις πόρτες της καρδιάς μας (το ‘Στην κόλαση βαθιά’, με την κιθαριστική του ένταση, τα θορυβώδη drums και τον Θάνο Ανεστόπουλο να ουρλιάζει στο φινάλε). Λεηλάτησαν τα δάκρυά μας, και μας υπενθύμισαν ότι μετά την απελπισία μπορούμε να συγκλονιστούμε ξανά. Ό,τι αρχίσαμε σαν ξένοι το συνεχίσαμε ως γνωστοί (με το ‘Ζωή σαν τη δικιά μου’). Η στιχουργική και συνθετική μαεστρία και στα νέα τους τραγούδια (πλούσια σε ηχητικές εναλλαγές) είχε ως αποτέλεσμα να μην αργήσουν να βρουν θέση στις πιο εξαίσιες μνήμες μας. Στο πρώτο μισό έλυσαν τις ρόδες μας, και μας παρέσυραν (κυρίως) σε χείμαρρους φρέσκιας αγαλλίασης. Στη συνέχεια, περιπλανηθήκαμε στην ενδοχώρα τους, και συναντήσαμε γνώριμες μελωδίες για την αγάπη, τον έρωτα, την απώλεια, το θάνατο, τη θλίψη. Μελωδίες για το κάθε τι που δίνει στη ζωή μια απόκοσμη ομορφιά. Πιο απλά, τα άδεια μας ποτήρια γεμίσαν με έξοχες μουσικές [αν και ευχόμουν να απουσίαζαν (ή σωστότερα να επιλέγονταν άλλα) το ‘Μέρες αργίας’, το ‘Βάλτε να πιούμε’ και ο ‘Μπλε χειμώνας’ (μιας και μεγάλο μέρος του πλήθους ενδιαφερόταν, δυστυχώς, μόνο για παλιά τραγούδια. Να μην παραλείψω ότι το κοινό ήταν άοσμο. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι δεν έδειξε καμία διάθεση για encore]. H επανεμφάνισή τους στη σκηνή συνοδεύτηκε (τουλάχιστον προς τέρψιν μου) με ξαφνική ορχηστρική καταιγίδα. Ειδική μνεία στα πλήκτρα του Κυριάκου Τσουκαλά (προσθέτουν ένα δροσερό άρωμα) και στην τρομπέτα του Νίκου Μπάρδη. Και αυτό που απόμεινε; Ένα γέλιο στο χρώμα του διάφανου κρίνου, και μια ελπίδα ότι, όταν ανθοφορήσει ο νέος (πέμπτος) σπόρος που φύτεψαν, θα μας πάρει παντοτινά από όλα τα άσχημα.

Στην κόλαση βαθιά *
Ζωή σαν τη δικιά μου
Σε μια γη που ανατέλλει #
Σκισμένος χαρταετός
Αντί για σένα διάλεξα #
... *
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση
Κι η αγάπη πάλι θα καλεί #
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Απ’ τ’ άπειρο σε σένα
Τρεμπλίνκα
Μνήμες του νερού
Νύχτα
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
... *
Διάφανα Κρίνα
Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς
Καινούργιος τόπος
Με ρωτούν οι χειμώνες #
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Μέρες αργίας
Μπλε χειμώνας

e n c o r e
Ορχηστρικό *
Αν το βρεις
Βάλτε να πιούμε

----- . -----
* = καινούργιο
# = επίσης νέο, αν και το έχουμε απολαύσει ζωντανά ξανά

"Κι ας φυσάνε οι ανέμοι κι ας κυλάει η βροχή..."

Το σκέφτεστε; Ακόμα; Διαβάστε αυτό, αυτό και αυτό και μάλλον θα σταματήσετε! Μέχρι να καλωσορίσουμε το νέο τους δίσκο θα περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα (αναμένεται μέσα του 2008), οπότε η αποψινή εμφάνισή τους αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για να απαλύνουμε την ανυπομονησία μας.

"Θυμάμαι μου είπαν θα έρθει ένα πλοίο απ’ το διάστημα, που θα μας πάρει μακριά από όλα τα άσχημα..."

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταφέρεις να αποτυπώνεις τα ίδια μαγικά συναισθήματα που σου γεννά μία συναυλία (για 17η φορά) των Διάφανων Κρίνων με διαφορετικά λόγια. Εξάλλου, μία φορά φορά αρκεί για να συνεχίσει η σκιά τους (και κατά συνέπεια οι μνήμες) να ακολουθεί (όχι μόνο εμένα, αλλά εικάζω) οποιονδήποτε σε ολόκληρη τη ζωή του. Ας τοποθετήσω τα γεγονότα σε μία τάξη. Η ανυπομονησία και ένα χαμόγελο που έφτανε ως τα αυτιά φώτιζε το πρόσωπό μου. Η ώρα κυλούσε με συντροφιά τις μουσικές των One hour before the trip (δεν πρόλαβα ολόκληρό τους το set), ο ήχος των οποίων βρισκόταν κάπου ανάμεσα στους Explosions in the sky, τους Sigur ros και τους Mogwai, χωρίς όμως το αποτέλεσμα να εντυπωσιάζει. Στις 11 εμφανίζονται τα Διάφανα Κρίνα και για 3 ώρες και ένα τέταρτο ευωδιές ονείρων και ελπίδας, μυρωδιές ποτού και πάθους πλανώνταν στην ατμόσφαιρα.

Με το εναρκτήριο "Τρεμπλίνκα" προσδιόρισαν τι σημαίνει εκλεκτή μελωδία, κιθαριστικός θόρυβος, ένταση και διάθεση για πειραματισμό. Εξαίσιο και χωρίς να χρειάζεται η καθηλωτική ερμηνεία του Θάνου Ανεστόπουλου και οι στίχοι-ποιήματα του Παντελή Ροδοστόγλου. Οι λαμπερές αχτίδες των τραγουδιών που ακολούθησαν άγγιξαν τον εσωτερικό μας κόσμο και αναζωπύρωσαν τον κρυμμένο παιδικό μας ακατάσχετο ενθουσιασμό. Χορός, φωνές, τραγούδι από ένα μέρος του κοινού που στριμώχτηκε στην Υδρόγειο, προσήλωση από τους υπόλοιπους. 4 τα νέα (γνώριμα από προηγούμενες εμφανίσεις τους) δημιουργήματα που γευτήκαμε έδωσαν το στίγμα για το πως θα κινηθούν δισκογραφικά το νέο χρόνο. Φυσικά, πολλά ήταν τα στοιχεία με τα οποία εμπλούτισαν τον ήχο τους, ενώ οι περισσότερες συνθέσεις ξεύφεγαν από το πνεύμα των studio- ακών ηχογραφήσεων. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει ο δεξιοτεχνικός τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τόσο ο Νίκος Μπαρδής τις κιθάρες (σε ωθεί να αναρωτηθείς από που προέρχεται ο ήχος), όσο και ο Τάσος Μαχάς τα τύμπανα (καταλύτης στο μεγαλειώδες αποτέλεσμα). Ο Κυριακός Τσουκαλάς (επίσης πολυτάλαντος) έπαιξε εκτός από κιθάρα και πλήκτρα. Το κέφι διατηρήθηκε αμείωτο ως το φινάλε με τον απολαυστικό "Μπλε χειμώνα". Ο Θάνος με τον Τάσο βασάνισαν τα τύμπανα αποσπώντας αξιομνημόνευτες μουσικές καταθέσεις και με ένα όμορφο χάος από παραμορφώσεις και χειροκροτήματα αποχώρησαν για να οδηγηθούμε στο encore. "Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι" με μία ακουστική κιθάρα και τη συνοδεία φλάουτου και την σταδιακή προσθήκη τρομπέτας, drums, μπάσου. Το "Στιγμές" αποτέλεσε την τελευταία πράξη της παράστασης και όπως ήταν αναμενόμενο τράβηξε σε διάρκεια για να ικανοποιήσει όσους είχαν νικήσει την κούραση. Αν συμβαίνουν συχνά κάτι τέτοιες συναυλίες θα χρειαστεί να σκαλίσουμε τόσες αναμνήσεις στο δέντρο της ζωής μας που σύντομα δεν θα υπάρχει σημείο για να συνεχίσουμε (θα ήταν φρόνιμο επομένως να προμηθευτούμε ένα μεγαλύτερο)!

Ακούστηκαν τα παρακάτω:

Τρεμπλίνκα
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Αν το βρεις
Μνήμες του νερού
Κάθε τι που ανασαίνει
Ζωή σαν τη δικιά μου
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Όπως τα χιόνια
Η γιορτή
Διάφανα Κρίνα
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Στο πλάι σου
Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου
Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία
Χρειάζομαι μέρες
Κυριακή των Βαΐων
Μπλε χειμώνας

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι
Βάλτε να πιούμε
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Στιγμές

+ 4 καινούργια ("Με ρωτούν οι χειμώνες", "Σε μια γη που ανατέλλει","Κι η αγάπη πάλι θα καλεί", "Αντί για σένα διάλεξα")

"...μας προσμένουν οι μεγάλοι κι οι απέραντοι δρόμοι, μας προσμένουν κι όλα αυτά που δεν ήρθαν ακόμα..."

Άραγε μπορεί ένα πολυτελές αυτοκίνητο, μία κερδοφόρα δουλειά, ένας γάμος να μας εξασφαλίσουν την ευτυχία; Κάποιοι θα βιαστούν να αναφωνήσουν "Μα, φυσικά!". Ίσως και να έχουν δίκιο. Τι φταίει όμως όταν παρ' όλο που τα πετυχαίνεις όλα αυτά η ζωή σου παραμένει άγευστη και άοσμη; Τι είναι αυτό που σου κρύβει και σου στερεί την εκπλήρωση των φιλοδοξιών σου;

Στην αυλή των μικρών πραγμάτων μπορεί κανείς να συναντήσει απερίγραπτες συγκινήσεις, μπορεί να νιώσει την ανάσα της ευφορίας, να αισθανθεί την παλάμη της αισιοδοξίας να ακουμπάει στον ώμο του. Λέξεις, στίχοι, προτάσεις, μουσικές, βίντεο, σκέψεις, εικόνες, σιωπές, υποσχέσεις, συναυλίες, αδυναμίες, απομόνωση, φωτογραφίες, όνειρα, εφιάλτες, λεπτομέρειες, φως, σκοτάδι, θλίψη, στιγμές, απόγνωση, ερωτηματικά, τελείες, χαμόγελα, εκπλήξεις. Και λίγα λέω. Σχεδόν τα πάντα. Μια γλυκιά αύρα σε περιβάλλει αμέσως. Κάτι που σε αναστατώνει ευχάριστα. Κάτι που σου δείχνει μονοπάτια για να βαδίσεις. Το που θα βρεθείς μοιάζει ανούσιο. Ο στόχος έχει επιτευχθεί. Αφήνει πίσω του αναμνήσεις.

"The earth is not a cold, dead place." Το αποδεικνύει καθημερινά το blog της Rainman. Η αφορμή και ο λόγος για όλα τα παραπάνω. Τουλάχιστον εμένα καταφέρνει να με γοητεύει (το blog της και όχι η ίδια, μιας και δεν την έχω συναντήσει ποτέ. Εξάλλου αυτό δεν είναι το ζητούμενο.) σε κάθε επίσκεψη. Τα παρακάτω δύο τραγούδια από τα αγαπ(οι)ημένα μου Διάφανα Κρίνα (αν και το ντοκιμαντέρ για τον Scott Walker λίγο έλειψε να με κατευθύνει σε διαφορετικές επιλογές) είναι αφιερωμένα σε εκείνη.

Διάφανα Κρίνα - Θα 'θελα να 'μουν εσύ

Διάφανα Κρίνα - Στη ράχη του διαβόλου

"Ζω στον κολπίσκο με τους λίγους επισκέπτες..."

Σε τρεις ώρες, μας ταξίδεψαν σε εκατομμύρια (και όχι απλώς ογδόντα) κόσμους, χαρίζοντάς μας όμορφες μνήμες, αξιοζήλευτες εικόνες, εξαίσια τοπία, καινούργιους τόπους, μας κεράσανε νέα τραγούδια σε μια γη που ανατέλλει πιο λαμπερή, μας βοήθησαν να ξορκίσουμε τις λύπες μας και να νανουρίσουμε τις στεναχώριες μας, πρόσθεσαν ανεξίτηλες (για ακόμα μία φορά) πινελιές στον πίνακα της ζωής μας, μας έδειξαν τα σμήνη στιχουργικού και ηχητικού βάθους που διαθέτουν, έλυσαν τους συναισθηματικούς μας γρίφους, μας εξομολογήθηκαν μικρές αλήθειες, ρίξαν τις καρδιές μας στα σκυλιά, έπεισαν τις νύχτες μας και τα όνειρά μας να επεκταθούν στις μέρες μας, άγγιξαν τον ώμο μας και μας απόδειξαν ότι υπάρχουν θαυμάσιοι άνθρωποι δίπλα μας, παρουσίασαν ένα ανέλπιστο set (εγώ το λάτρεψα. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Άρα κάθε συναυλία μοναδική!), μας εκμυστηρεύτηκαν γιατί ο αγέρας της ζωής μας φυσάει αγριεμένος, μας ψιθύρισαν μελιστάλαχτα ποιήματα, ερωτοτρόπησαν με την έμπνευση (και βγήκαμε κερδισμένοι), ξεσήκωσαν ανέμους ευτυχίας, διασκέδασαν μαζί μας, νιώσαμε τη χαρά να τρέμει στα χέρια μας (ενίοτε και στα αυτιά μας)...

Σε κάθε περίπτωση, αξιομνημόνευτη συνάντηση. Σε όλα αυτά προσθέστε και το γεγονός ότι έπαιξαν το ‘Λιώνοντας μόνος’! Όποιος έχει γευτεί τους χυμούς των Διάφανων Κρίνων έστω και για μία φορά έχει κατακτήσει την αγάπη, έχει νικήσει το θάνατο, έχει πατήσει το πόδι του στην όχθη της αληθινής αγαλλίασης, έχει ... (συμπληρώστε εσείς ό,τι θέλετε).

setlist

(η σειρά δεν είναι ακριβής)

Στη ράχη του διαβόλου
Είναι που όλα ήρθαν αργά
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Κάρμα
Ζωή σαν τη δικιά μου
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση
Ρίξτε τις καρδιές σας στα σκυλιά
Η γιορτή
Μικρές αλήθειες
Καινούργιος τόπος
Στο πλάι σου
Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Όλα αυτά που δεν θα δω
Διάφανα Κρίνα
Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία
Χρειάζομαι μέρες
Κυριακή των Βαΐων

encore
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Μνήμες του νερού
Λιώνοντας μόνος

+ 4 καινούργια τραγούδια (3 από αυτά ακούστηκαν και σε προηγούμενες εμφανίσεις τους)

ΥΓ. Απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησαν τα Διάφανα Κρίνα στην Αναστασία Γρηγοριάδου για το περιοδικό CITY231:

- Κι αν όλη η μουσική σας πορεία γινόταν ένα τοπίο, ποιο θα ήταν αυτό;
«Ένας κάμπος γεμάτος με τα τρελά πνιγμένα στην ώχρα χρυσάνθεμα του Βαν Γκονγκ. Ίσως.»

ΥΓ. (2) Θερμές ευχαριστίες στον Γιάννη Σημαντήρα.

"Αν είναι να φύγω, ας φύγω πρωί..."

Διάφανα Κρίνα, Active member, Τσοπάνα rave

Βαβυλωνία, 27.05.'06

Photo by Nasos

Για όσους αναρωτιούνται ορίστε τί ακούσαμε (όλοι εμείς οι τυχεροί) από τα Διάφανα Κρίνα.

Διάφανα Κρίνα

Ζωή σαν τη δικιά μου

Απ' τ΄άπειρο σε σένα

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός

Στό πλάι σου

Σκισμένος χαρταετός

Όπως τα χιόνια

Καινούργιος τόπος

+ Ένα καινούργιο τραγούδι

Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την Κόλαση

Δίπλα σου σαν ... πάντα

Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία

Όλα αυτά που δε θα δω

Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική

Μέρες αργίας

Μουχλαλούδα: Η μπαλάντα της φωτιάς

Κυριακή των Βαϊων

Μπλε Χειμώνας

(ο Θάνος να συνοδεύει τον Τάσο στα τύμπανα και στο μυαλό μου αλλά και στα αυτιά μου να μου έρχονται σκέψεις και ήχοι αντίστοιχα από τη συναυλία των Liars και τον πανέξυπνα καινοτόμο δίσκο τους "Drum's not dead")

ΥΓ. Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να αιτιολογήσω πώς συγκροτήματα σαν τους Danielson, τους Islands (και τους Animal collective πέρυσι) καταφέρνουν και βγάζουν τόσο παράξενα όμορφους δίσκους. Στο στερεοφωνικό μου βρίσκεται και το "Damaged" των Lambchop. Δεν ξεφεύγουν από το γνώριμο ήχο τους. Υπέροχες οι σκοτεινά μελαχολικές συνθέσεις του "The spell" των The Black heart procession. Όπως και εκείνες του "A hundred miles off" των The Walkmen.

"Μια ανάμνηση για να γείρεις κοντά της"

Διάφανα Κρίνα (Αποθήκη Μύλος, 26.03.2006)
(Εκπληκτική (για ακόμα μία φορά) συναυλία)

Μάλλον είναι περιττό να αναφέρω τι έχασε όποιος δεν παραβρέθηκε, οπότε θα παραθέσω απλώς το playlist (όχι με την ακριβή σειρά που ακούστηκαν αλλά σίγουρα όλα όσα ακούστηκαν).

Το σώμα αυτό είναι δειλό
Καταρχήν
El hombre solo
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Καινούργιος τόπος
Χρειάζομαι μέρες
Ζωή σαν τη δικιά μου
Σκισμένος χαρταετός
Απ' τ' άπειρο σε σένα
Παράδεισος
Ό,τι απόμεινε απ' την ευτυχία
Διάφανα Κρίνα
Τα χρόνια μου ναύαγησαν στις ξέρες σου
Μουχλαλούδα : Η μπαλάντα της φωτιάς
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Η γιορτή
Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση
Μπλε χειμώνας
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι
Μέρες αργίας
Δίπλα σου σαν ... πάντα
Στιγμές
+ 4 καινούργια τραγούδια