"Because how can I bear the ghost of you here?"
Η δημιουργική παλέτα των Ιταλών The Mantra Above The Spotless Melt Moon περιλαμβάνει ορχηστρικές συνθέσεις σκοτεινών αποχρώσεων, δομές που επιφυλάσσουν ηχητικές εκπλήξεις, στιγμές ηρεμίας και έντονου θορύβου, κιθαριστική ένταση, πλήκτρα και ηλεκτρονικά που ακολουθούν το ρυθμό των drums και έξοχα φωνητικά από την Adriana Salomone. Η παρουσία του σπουδαίου, χαρισματικού Eugene S. Robinson των Oxbow στο τελευταίο τραγούδι του περυσινού 'Rooms EP' επισφράγιζε μία εκλεκτά απολαυστική κυκλοφορία ιδανική για αμέτρητες ακροάσεις και μεγέθυνε τις προσδοκίες και την περιέργειά μας για τη συνέχεια. Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος τους με τίτλο 'Defeated songs'. Ήδη τα πρώτα δείγματα προκαλούν εθισμό.

Οι Oxbow εδώ και 20 χρόνια μας παρασύρουν στον κόσμο τους με δίσκους noise rock και metal αποχρώσεων, blues επικαλύψεων, παραμόρφωσεις, αναπάντεχα ξεσπάσματα και χαοτικούς ρυθμούς. Τραγούδια με αφηρημένα περιγραφικούς στίχους για την ανθρωπότητα που αποτυγχάνει και βασανιστικά εφιαλτικές ιστορίες συχνά με εξομολογητικό χαρακτήρα (για τον έρωτα και τη βία) στις οποίες απεικονίζουν με ανατριχιαστικό τρόπο την απελπισία, τον πόνο, την αποξένωση, τη θλίψη, το θυμό, την απόγνωση, τη δυσφορία. Βασικός πυλώνας σε όλα αυτά η κολασμένα οργισμένη και θαυμάσια εύγλωττη ερμηνεία (και παρουσία) του (χαρισματικού) Eugene S. Robinson που διοχετεύεται με μεθυσμένες κραυγές, παθιασμένες απαγγελίες, ψιθύρους, ουρλιαχτά βουτηγμένα στο συναίσθημα, ανάσες και ακατάληπτες, μισοτελειωμένες φράσεις. Στο πρόσφατο, αριστουργηματικό "The narcotic story" διευρύνουν τους ορίζοντές τους προσθέτοντας πιάνο και όργανο, έγχορδα (βιολί, τσέλο) και ορχηστρικά στοιχεία δίπλα στις ηλεκτρισμένες κιθάρες, στο μπάσο και στα drums και αφήνουν το ηχητικό τους έγκαυμα πάνω μας.OXBOW: Coalking from Craig Murray on Vimeo.
Πιάνο και όργανο, έγχορδα (βιολί, τσέλο) και ορχηστρικά στοιχεία δίπλα σε θορυβώδεις κιθάρες, μπάσο και drums. Το ιδανικό soundtrack για τις ιστορίες του Eugene Robinson. Οι στίχοι και κυρίως, η ερμηνεία του είναι ο βασικός άξονας του δίσκου. Κραυγές, απαγγελίες, ψίθυροι, ανάσες, ουρλιαχτά βουτηγμένα στο συναίσθημα (θυμός, απόγνωση, δυσφορία). Με blues επικάλυψη, αναπάντεχα ξεσπάσματα και χαοτική συνοχή. Παρούσες και οι μελωδίες! Συνθέσεις, άλλοτε απλές, άλλοτε βασανιστικές, άλλοτε σύνθετες, άλλοτε εφιαλτικές, πάντα όμως άκρως ενδιαφέρουσες (και όχι μόνο). Θρίαμβος!

Με δικά τους λόγια; "It’s quiet and creepy and desperate and successfully broken. Like me when I wrote it." (απόσπασμα από συνέντευξή τους στο CMJ).