Κυνόδοντας: Η σύγχρονη κοινωνία και ο θεσμός της οικογένειας μέσα από τον αλληγορικό καθρέφτη του Γιώργου Λάνθιμου. Μία τολμηρά πρωτότυπη ιδέα που σε αιφνιδιάζει με τα σεναριακά και τα σκηνοθετικά της ευρήματα, σε εκθαμβώνει με το υπερρεαλιστικό ύφος και την αισθητική της που ενίοτε θυμίζουν Luis Buñuel και Mikael Haneke και σε καταπλήσσει με τη συμπεριφορά των ηρώων και το αποστειρωμένο περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η δράση. Εξαιρετικό ****

Ραγισμένες αγκαλιές: Μελόδραμα με βάθος και παραπομπές στις ταινίες του Alfred Hitchcock. Παρά τα κάποια κοινά σεναριακά στοιχεία με προηγούμενες δουλειές του, η σκηνοθεσία του Pedro Almodóvar παραμένει εμπνευσμένη, όπως και η ιδέα της ύπαρξης ταινίας μέσα στην ταινία, αλλά και ταινία μέσα από τα στιγμιότυπα των γυρισμάτων. Η Penélope Cruz είναι εκτυφλωτικά έξοχη (χάρμα οφθαλμών), η μουσική του Alberto Iglesias υπέροχη και οι χαρακτήρες αναπτυγμένοι, μέσω των οποίων εκφράζονται πλήθος διαφορετικών συναισθημάτων (αγάπη ως υποχρέωση, ηδονικά μονόπλευρη, εκδικητική αγάπη, έντονα πάθη, απογοητεύσεις, κεραυνοβόλος έρωτας, καταπιεσμένες, ανεκπλήρωτες, κρυμμένες επιθυμίες, ...). ***½


Moon: Γοητευτικά ανατρεπτική ταινία επιστημονικής φαντασίας με ψυχολογικές και υπαρξιακές διαστάσεις, η οποία ελίσσεται πετυχημένα ανάμεσα στο "Solaris" και το "2001: Η οδύσσεια του διαστήματος". Η πλοκή είναι οικοδομημένη αριστοτεχνικά γύρω από τον Sam Rockwell, ο οποίος συγκλονίζει με την ερμηνεία του. Σε καθηλώνει χάρη στα ερωτήματα που πλανώνται, στην κλειστοφοβική της ατμόσφαιρα, την επιδέξια κινηματογράφηση από τον Duncan Jones, τη μουσική επένδυσή της που συνέθεσε ο Clint Mansell και τη φωτογραφία της. ***

Antichrist: Σε κάθε νέα ταινία του Lars von Trier προσδοκάς να παρακολουθήσεις κάτι αισθητικά πρωτοποριακό με πανέξυπνα ευρήματα και ανατρεπτική συλλογιστική. Τα πρώτα λεπτά του Αντίχριστου αφήνουν υποσχέσεις για κάτι σπουδαίο. Περιμένεις ότι θα βρεθείς αντιμέτωπος με ένα υπαρξιακό δράμα δωματίου αντίστοιχο με εκείνα του σπουδαίου Ingmar Bergman. Σιγά σιγά αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι απουσιάζει, το οποίο όμως καλύπτεται από τη χαρισματική σκηνοθεσία, την ατμόσφαιρα (σκοτεινά και τα χρώματα της ταινίας) που δημιουργείται και τις εκκωφαντικές σιωπές των πρωταγωνιστών. Η έλλειψη σεναρίου φανερώνεται όταν αλλάζει η ιστορία και μπλέκεται με τη μεταφυσική. Αποκτά χαρακτηριστικά ταινίας τρόμου, οι σκηνές γίνονται πιο βίαιες, οι αναφορές στη γυναικεία φύση γίνονται υπερβολικά ανυπόφορες. Η σημειολογία δεν είναι εύστοχη και το φινάλε σε εγκαταλείπει με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Μονολεκτικά, απογοήτευση. *½

Βασισμένο στη διαδρομή της ζωής του αδίστακτου gangster Jacques Mesrine (σε δύο μέρη "L'Instinct de Mort" και "L'Ennemi Public n°1", με διαφορά δύο βδομάδων στις κινηματογραφικές αίθουσες), ο πρωταγωνιστικός ρόλος ενσαρκώνεται με θαυμαστό, θριαμβευτικό τρόπο από τον Vincent Cassel, ο οποίος αποδεικνύει το πλούσιο ταλέντο του με την ικανότητά του να μεταμορφώνεται απολύτως επιτυχημένα, υποκριτικά και εμφανισιακά (για περισσότερες από 40 φορές). Η σκηνοθεσία της αστυνομικής περιπέτειας πιστώνεται στον Jean-François Richet, ο οποίος καταφέρνει να αποτυπώσει με ρεαλιστική αισθητική και χωρίς φλυαρία τη καταιγιστική δράση, κρατώντας την αγωνία μας συνεχώς κορυφωμένη, ενώ η διεύθυνση φωτογραφίας και ενδυματολογίας συμβάλλουν με επιδεξιότητα στο χρωματισμό της εποχής.

Μια ποταμιαία υπαρξιακή μελαγχολία που προέκυψε ύστερα από κρίση δημιουργίας και από μείγμα φαντασίας, παράνοιας και επιθανάτιου, εσωτερικού ρόγχου. Η αρχή και το έρεβος μιας χαραμισμένης ζωής.
Ένα παραλήρημα που μέσα στην αφοπλιστική ειλικρίνειά του προσπερνάει και γκρεμίζει όλους τους κώδικες γραφής, ανάγνωσης και ερμηνείας πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν οι περισσότερες ταινίες."

Με σενάριο που συνδυάζει δράμα και κωμωδία κατ' ευθείαν για σεμινάριο, γεμάτο πνευματώδεις ατάκες, πολλαπλές αναφορές, συγκινητικές ανατροπές, ένταση, τρυφερότητα, πρωτοτυπία και έναν Clint Eastwood χάρμα οφθαλμών τόσο μπροστά (λιτός και εκφραστικός), όσο και πίσω από την κάμερα (εμπνευσμένη για ακόμα μία φορά σκηνοθεσία). Απολαυστικά υπέροχη!

Άραγε υπάρχει κερδισμένος σε έναν πόλεμο; Αποκαλυπτικά ολοκληρωμένη. Ότι πιο αιχμηρά όμορφο έχει προβληθεί τη φετινή κινηματογραφική χρονιά (και όχι μόνο). Σκηνοθετικό μεγαλείο του Clint Eastwood.

2. Τα παιδιά των ανθρώπων (Alfonso Cuarón)
Αλληγορικό σενάριο βασισμένο στο μυθιστόρημα του P.D. James. Ο κόσμος πνίγεται στα σκουπίδια, οι μετανάστες θεωρούνται μιάσματα, η στειρότητα είναι γεγονός, ο πολιτισμός πεθαίνει. Η ελπίδα στην κοιλιά μιας μαύρης γυναίκας. Εξαιρετική ερμηνεία από τον Michael Caine, καταιγιστικοί οι ρυθμοί, απογειωτική η σκηνοθεσία του Αλφόνσο Κουαρόν. Καθηλωτική από την αρχή ως το τέλος.

3. The prestige (Christopher Nolan)
Άφθονες ποσότητες μαγικής αύρας και επιβλητικής ατμόσφαιρας με ανυποψίαστους θεατές την ψευδαίσθηση, τα κόλπα, τον αθέμιτο ανταγωνισμό και τους εντυπωσιασμούς. Ωραίες ανδρικές ερμηνείες προεξέχοντος (πάλι) εκείνης του Michael Caine και σκηνοθετικά ευρήματα που διατηρούν το ξεχωριστό ενδιαφέρον του ιδιόμορφου θρίλερ μέχρι το τέλος. Η πιο γλυκιά εκθαμβωτική εξαπάτηση.

4. Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι (Ken Loach)
Ο Ken Loach παραδίδει κινηματογραφικά μαθήματα (και οι Κάννες το Χρυσό Φοίνικα). Ισάξιο με το "Γη και ελευθερία".

5. Η ψυχή στο στόμα (Γιάννης Οικονομίδης)
Η διαρκής έντασή της θα σε ακολουθεί για αρκετό καιρό. Συγκλονιστική.

6. Babel (Alejandro González Iñárritu)
Αργό και βασανιστικό (τόσο για τους πρωταγωνιστές όσο και για τους ακροατές, άρα χρόνος για να ταξινομήσουμε τις σκέψεις μας), με σιωπές γεμάτες δραματική ένταση, με μη γραμμική αφήγηση, με το τρίπτυχο θάνατος, ρατσισμός, μετανάστευση να συνοψίζει τους άξονες στους οποίους αιωρείται η δράση, σε ντοκυμαντερίστικο ύφος, με τη μουσική να ντύνει τις παύσεις.

7. Little Miss Sunshine (Jonathan Dayton, Valerie Faris)
Ταινία που σε ταξιδέυει (οφείλεται στο γεγονός ότι είναι road movie) χάριν στο γλυκόπικρο και συναισθηματικό σενάριό της, στις εύστοχες ατάκες που διαθέτει, στις υποκριτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών (τους οποίους αποτελεί μία οικογένεια! Κάθε μέλος της ζει στο δικό του μικρόκοσμο και έρχεται αντιμέτωπο με διαφορετικά προβλήματα, οπότε είναι αναπόφευκτο το προβλέψιμο φινάλε), στις ανάσες γέλιου που απλόχερα θα σας προσφέρει (σημείο στο οποίο εντοπίζεται και το πλεονέκτημά της), στις σιωπές που αναλαμβάνει δράση η μουσική των DeVotchKa.

8. Σε είδα στ' όνειρό μου (Michel Gondry)
Βαθιά συναισθηματική, ονειρικά χαοτική (και όχι σεναριακά) με παρεμβολές πραγματικότητας. Μία ξεχωριστά εμπνευσμένη ταινία που θα παρασύρει σε παραμυθένιους κόσμους, ένας ιδανικός συνδυασμός δημιουργικότητας και πανέμορφων εικόνων (η φωτογραφία θα σας αφήσει άφωνους) διανθισμένο με κατάλληλες μουσικές πινελιές!

9. Red road (Andrea Arnold)
Σκωτία, δύο πρόσωπα, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης, μοιραία συνάντηση, love will tear us apart. Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται στο πανί με σεμιναριακό τρόπο από την Andrea Arnold. Άψογος χειρισμός της κάμερας με αποτέλεσμα οι πολυκατοικίες, τα σκουπίδια, οι άδειοι δρόμοι, τα πουλιά που πετάνε,... να αποκτούν πνοή και να συμβάλλουν στην υποδειγματική ανάπτυξη της ταινίας. Στο πρώτο μισό ελάχιστοι διάλογοι, μερικά βίντεο και έξοχη επικάλυψη σκοταδιού. Μυστήριο που σε ωθεί να αναρωτιέσαι συνεχώς τι μπορεί να κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Και μετά όλα αλλάζουν.

10. Borat (Larry Charles)
Ξεκαρδιστικά πανέξυπνη!