"Beautiful flies are buzzing round my head"

Μετά την απολύτως μαγική (μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό και ένα μόνιμο χαμόγελο, καθ' όλη τη διάρκειά της, μας πλημμύρισαν με ικανοποίηση και ενθουσιασμό, μας άγγιξαν σε τέτοιο βαθμό που ήταν αδύνατον να εκφράσουμε με λόγια τα συναισθήματά μας) ζωντανή εμφάνιση των Your hand in mine στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και της πανέμορφης μουσικής (έδεσε εξαίσια με τις εικόνες) που συνέθεσαν αποκλειστικά για τη βουβή ταινία "Όνειρα της κάθε νύχτας" του Mikio Naruse παρουσιάζεται ξανά η ευκαιρία (τόσο σύντομα) να τους παρακολουθήσουμε από κοντά. Αυτή τη φορά ως support του Manyfingers και των εξίσου ονειρικών κομματιών του. Θα αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί;


ΥΓ. Άκρως ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (συγχαρητήρια στον Πάνο Πανότα για τις εύστοχες (ακόμα μία φορά) ερωτήσεις του και στον M. Hulot) του Chris Cole, εδώ (mic) και εδώ (Lifo).



"Glorious breakdown"

Σε ένα γεμάτο, για ακόμα μία φορά Ξυλουργείο εμφανίστηκαν πριν λίγες ημέρες, οι Coin για να παρουσιάσουν ζωντανά την πρόσφατη εντυπωσιακή δισκογραφική τους επιστροφή. Λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων δύο μελών του συγκροτήματος, η τελευταία συναυλιακή μας συνάντηση είχε λάβει χώρα στην Υδρόγειο (ως support στους Film), μερικούς μήνες πριν. Άφησε ελάχιστα γραμμάρια μνήμης πίσω της και όμως, αυτός ήταν ένας λόγος για να τους παρακολουθήσω ξανά. Και δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Το άκρως αντίθετο, μάλιστα. Εξάλλου, οποιοδήποτε συγκρότημα δεν καταφέρει να μαγνητίσει την προσοχή του ακροατηρίου στον σπουδαίο χώρο του Ξυλουργείου, δεν θα το καταφέρει πουθενά αλλού. Είτε αυτό οφείλεται σε ανέμπνευστες, προβλέψιμες συνθέσεις, είτε σε περιορισμένες πρόβες, είτε σε ερμηνευτικές αδυναμίες, είτε... . Επομένως, ευτυχώς που οι 22 puppies είχαν δικό τους κοινό, γιατί αμφιβάλλω (παρά τη διάθεσή τους) αν πέτυχαν να προσηλυτίσουν νέους οπαδούς. Σε 45 λεπτά, οι Coin μας κεράσανε χορταστικές μερίδες ηχητικών παραμορφώσεων, άψογης σκηνικής παρουσίας, διάφανου (εναλλακτικά διάχυτου) ενθουσιασμού, 80's επιρροών, δυναμισμού και έντασης (στην αρχή υπήρξαν μικροπροβληματά στον ήχο που σύντομα διορθώθηκαν) και ως επιδόρπιο μια διασκευή στο 'Venus in Furs' των The Velvet underground και το 'Worry beads - Lucky beads'. Εν συντομία, με τέτοιες εμφανίσεις και την προϋπόθεση να συνεχίζουν να κυκλοφορούν δίσκους σαν το "Urban subculture" (έχει καταγραφεί στο προσωπικό μου τεφτέρι με τα όσα έχουν ξεχωρίσει για φέτος) είναι έτοιμοι να αγγίξουν την άκρη της αιωνιότητας.

Nervous breakdown
Showman (intro) / Always fail / Velvet actress (olkio)
Minimal sickness (new1)
Ladies
Candles
Dear desk
Showman
Reincarnation
Urban subculture (eraid)
Insects
Child's painting
Desert - Dezerd (burn out)
Cartoon motion
Venus in Furs
Worry beads / Lucky beads





"The words that I always used showing a self, that's fading time after time"

6 Δεκεμβρίου 2001. Έναρξη στις 23:00. Μιάμιση ώρα μετά, 150 περίπου άτομα αποχωρούν με χαμόγελα ευφορίας από το Club του Μύλου. Η συναυλία που μόλις είχε ολοκληρωθεί θα συνέχιζε να φεγγοβολάει στη μνήμη τους και οι εξαίσιες και αξιοζήλευτες μουσικές στιγμές που έζησαν θα τους συντρόφευαν για καιρό. Έξι χρόνια μετά (6 Οκτωβρίου 2007), ο διπλάσιος κόσμος επιστρέφει λίγα μέτρα παραπέρα (στο Ξυλουργείο) για να απολαύσει εκ νέου το συγκρότημα που λάτρεψε με το "In the market", που συνέχισε να αγαπάει με το "Suddenly comes..." και μετά τη μακρόχρονη δισκογραφική του απουσία ερωτεύτηκε ξανά με το "Closer". Τέρμα η νοσταλγία. Το μόνο ερωτηματικό που ανέκυπτε ήταν αν η νέα σύνθεση των Closer πετύχαινε να πυρπολήσει ξανά την ψυχή μας με πυρσούς αγαλλίασης (για τους βιαστικούς, η απάντηση είναι ότι τα κατάφεραν περίφημα!).

"Suddenly comes and it feels like all you need. Blowing your mind and sweeping your feet"

22:40 εμφανίζονται στην σκηνή οι ταλαντούχοι Infidelity για να παρουσιάσουν τραγούδια από το πανέμορφα κιθαριστικό τους "Viewer form a black star". Η απουσία του βασικού κιθαρίστα τους έχει ως αποτέλεσμα το set τους να είναι περιορισμένο. Ο Νικόδημος "Run devil run" & "Los tromos" Τριαρίδης αναλαμβάνει να αναπληρώσει το κενό. Oι πρώτες νότες αρκούν για να αντιληφθούμε ότι το ξεκίνημα πραγματοποιείται με το "Secret spell".

"Scary words agitate all your sunny thoughts. The blue skies are hidden behind your wan looks and your eyes are disowning every happy crime..."

Άψογος ο ήχος τους (αυτό οφείλεται στον άριστο συναυλιακό χώρο του
Ξυλουργείου), άψογο και το τελικό αποτέλεσμα. Με το "Breath" καθηλώνουν απόλυτα το ακροατήριο, με το "Viewer from a black star" και τις ξεσηκωτικές παραμορφώσεις του το ωθούν να κινηθεί στο ρυθμό τους και μέχρι το τελικό γρατζούνισμα της κιθάρας με το "Hit pop song" έχουν πετύχει να το ξελογιάσουν και να αφήσουν θετικότατες εντυπώσεις. Περιμένουμε περισσότερα στον αναμενόμενο δεύτερο δίσκο τους.

Secret spell
Breathe
Viewer from a black star
In my dream
Is this emotion? Never!
Hit pop song


"This is the shine in your soundless empire"

Και φτάνει η ώρα των Closer! Αδυνατώ να συγκρατηθώ. Πως λοιπόν να κατορθώσω να αποτυπώσω πλήρως τις εντυπώσεις μου στο χαρτί (ή σωστότερα σε ένα blog) δίχως τα λόγια μου να μη φανούν υπερβολικά (αν και τόσο, μα τόσο φτωχά); Τέλος πάντων. Ο Γιάννης Βερβέρης μαγεύει την κιθάρα του, ο Θάνος Μιχαηλίδης πειράζει τα drums, η Βάσω Νικολοπούλου χορεύει, ο Ανδρέας Ιωάννου στέκεται σκυφτός, όσο ο Βαγγέλης Παππάς μουρμουρίζει σκόρπιους στίχους. "In the desert". Επιφωνήματα ευτυχίας αναβλύζουν σαν πίδακες. Πριν αρχίσει το "Intron" εμφανίζεται και ο Ανδρέας Παππάς. Η στιγμή που χάνεται κάθε λογική.

"Listen to my view, spare some change with you"

Για τις επόμενες δύο ώρες αποκαλύπτεται ένας ονειρώδης κόσμος, όπου συνδυάζονται αριστοτεχνικά η εκλεκτή μουσική και η συνθετική αρτιότητα, οι εύστοχες επιλογές (ερωτοτρόπησαν με το παρελθόν και μας αγκίστρωσαν με τα φρέσκα τους κομψοτεχνήματα), η ασύγκριτη διάθεση, οι καταιγιστικοί ρυθμοί και οι μελωδίες και η λύτρωση του φινάλε (με το "Dark faces" από το "Fly in the milk"). Εναλλαγές φωνητικών μεταξύ
Βαγγέλη και Ανδρέα Παππά (αεικίνητος καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Το διασκέδαζε όσο εμείς), υπέροχα παθιασμένες ερμηνείες, ρυθμικές κινήσεις, διαολεμένα γοητευτικά και λυσσασμένα drums, αλλεπάλληλες ηχητικές επιθέσεις και υποχωρήσεις, η κιθάρα του αρχιμάστορα της δεξιοτεχνίας Γιάννη Βερβέρη να μεταμορφώνει την κάθε νότα σε εκθαμβωτικό ήχο, μπάσο που διαπρέπει στη θορυβώδη ποίηση και μεθυστικά αποκαλυπτικό βιολί (αν και η απουσία του σπουδαίου Τάσου Παπαστάμου ήταν εμφανής). Χάρμα οφθαλμών! Ένας μήνας μετά και η επίδρασή της δεν έχει εξανεμιστεί. Μονολεκτικά; Αξέχαστη!

In the desert
Intron
Mystery falls down
Pain
Singles
Ballada
Session lover
Bored
Wine
Wander
Empty u
Universe
Storm
Too late
Freak
Motel
In full swing
A means to an end (Joy division cover)
Gap
Heaven knows
Ecstasy

encore
In my hours of need
Dark faces



"Over millions of lights blinking fast at the beat of my heart"

Στιγμάτισαν δημιουργικά τη βραδιά μας, συναυλιακά τη Θεσσαλονίκη και γέμισαν τη βαλίτσα της ψυχής μας με μοναδικά μεταξένια ενδύματα ικανοποίησης! Δύο μέρες μετά και η ευδαιμονία καλά κρατεί. Ποιος θα το περίμενε; Ας βάλουμε όμως μία τάξη στη σύντομη αφήγησή μας.

[Για να μην καταστρέψει το κλίμα γλυκιάς προσμονής που δημιουργήθηκε από την εμφάνιση της Julliette και των Licks στους τρισεκατομμύρια ακροατές (το καταμαρτυρούν τόσοι μετρητές επισκεψιμό'ητας και ακροαματικό'ητας αλλά και η τυχαία (;) επιλογή της χθεσινής (γενέθλιας για το Γιάννη Σημαντήρα) μέρας από το δήμαρχο της πόλης για τη γιορτή των αγγέλων) των ΔΓιαμαντιών και αναγνώστες του blog του, αρνήθηκε να το δημοσιεύσει. Έκλαψα, το ομολογώ. Όπως ο MorriSsey όταν είδε το όνομά του στις αφίσες με ένα S]

Είσοδος των Zebra tracks στη σκηνή του Ξυλουργείου! Είχα ακούσει πλήθος θετικών σχολίων για αυτούς και ήθελα να τα επαληθεύσω (για να πω την αλήθεια δεν ήθελα! "Μακάρι να μην παρουσιάζουν κάτι αξιόλογο", ψιθύρισα.). Από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία σήκωσαν κύματα ευφορίας, κιθαριστικής έντασης, ενθουσιασμού, πάθους, διάθεσης και μας ώθησαν σε κίνηση. Δεν μας χάρισαν τη δυνατότητα επιλογής και μεταξύ μας δεν ήταν κάτι που πλέον επιθυμούσαμε! Εθιστκά καθηλωτικοί (σχεδόν εξ' ίσου με τους Film!), ήχος που θύμιζε λίγο εκείνο των Franz Ferdinand (για να σας προσανατολίσω), εναλλαγές φωνητικών σε ορισμένα τραγούδια, θαυμάσια drums και μπάσο, με ένα demo (περιέχει τα Silicone Valley και Borealis Fallacia) και προοπτικές να γίνουν οι νέοι Arctic monkeys (αυτό είναι κομπλιμέντο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο δίσκος τους για το Uncut όχι μόνο βρίσκεται στους 10 σημαντικότερους της χρονιάς αλλά και στα ντεμπούτα όλων των εποχών)! Αν τους άκουγαν οι γραφιάδες του ΝΜΕ θα τους είχαν για εβδομάδες στο εξώφυλλο ως νέα ανακάλυψη που μέχρι στιγμής δε διαθέτει δισκογραφική στέγη. Για να συμβεί αυτό χρειάζονται μερικές ακόμα (από χέρι σε χέρι) κυκλοφορίες και συναυλίες για να καθιερώσουν μία φήμη. Παράλειψη θα αποτελούσε αν δεν ανέφερα ότι στην κιθάρα του τραγουδιστή υπήρχε το λογότυπο του Mr. Beast. Για όσους δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό να σπεύσουν στο κοντινότερο δισκοπωλείο και να το ζητήσουν ή να απαιτήσουν από τον κρατικοδίαιτο ραδιοφωνατζή να το μεταδώσει! Οι υπόλοιποι θα έχουν ήδη αναφωνήσει με χαρά: Mogwai!

Sugarmate! Δύο φορές (η μία με τους Echo & the bunnymen), δύο απογοητεύσεις. Μόνο με θαύμα θα με εντυπωσίαζαν! Και σχεδόν έγινε. Διαψεύστηκα! Πέσαν με τα μούτρα στις πρόβες, τροποποίησαν τις συνθέσεις τους εξορίζοντας τα σημεία που δεν κατέληγαν πουθενά, έγραψαν και άλλα τραγούδια; Μάλλον όλα αυτά. Σίγουρα η ηχητική του Ξυλουργείου είναι σπουδαία και αξίζουν συγχαρητήρια στους υπεύθυνους αλλά σε κάθε περίπτωση με εξέπληξαν. Αμερικάνικος ο ήχος τους (όχι κάτι που με συγκινεί ιδαιτέρως) με συνοδεία τρομπέτας, ευχάριστο αποτέλεσμα και σίγουρα δεμένο, ωραία φωνητικά.

Και η μεγάλη ώρα! Film! Αυτό που απολαύσαμε ήταν εξαίσιο! Ευχόμουν να μην είχε τέλος! Σκηνική παρουσία που ξεσήκωνε, επικοινωνία με το κοινό (ο χώρος είχε γεμίσει), αγγελική, λαμπρή, έκτακτη, ονειρώδη, θεσπέσια ερμηνεία (και παρουσία θα πρόσθετα αλλά επιθυμώ να αποφύγω τις συγκρίσεις με την Juliette) από την Ελένη Τζαβάρα, σφιχτοδεμένες συνθέσεις, με ρυθμικά μουσικά στολίδια, με τον Κώστα Μπόρση πίσω από τα τύμπανα να αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά υπέροχος και αηδιαστικά ευδιάθετος, τον αδερφό του Δημήτρη στο μπάσο να μεταμορφώνει την κάθε νότα σε ηχηρά γοητευτική μελωδία, εκρηκτικές κιθαριστικές παρεμβάσεις από τον Μανώλη Ζαβιτσάνο, πασπάλισαν τη διάθεσή μας με την κινηματογραφική σκόνη τους (επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι είναι μαγική), τρυπώσαν στις αναμνήσεις μας, έδειξαν και πάλι το αστείρευτο ταλέντο τους και μας επιτρέπουν να ατενίζουμε το μέλλον της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής με ένα χαμόγελο που φτάνει μέχρι τα αυτιά.

Ακούστηκαν μεταξύ άλλων τα Angel B, Frenzy, Alarm, Stop stop, Red song (με τους κατάλληλους φωτισμούς), This is a lovesong (?), Montage, Ur1 robot, Krash, Away to say goodbye, Sss! και μας αποχαιρέτισαν 85 λεπτά μετά με το Jοkulhlaup.

Κλέβοντας ένα από τους στίχους τους "When everyone's wishes have all become true"! Ακριβώς έτσι. Καταδικασμένοι για επιτυχία!

Συναυλία που θα φεγγοβολά σαν φάρος στη ζωή μας. Ευτυχώς ήμουν εκεί. Ευχαριστώ. Και φινάλε κατά την επιθυμία της Ελένης με τις εξής δύο λέξεις: "Καλή συνέχεια!"

ΥΓ. Επικοινωνιακός χορηγός και ο RepAblic! Xα χα χα!
.

Follow their traces